Mi Rosa Negra
Tú eres mi rosa negra, tus pétalos son mi vida
Tus espinas mis heridas
Eres la luz oscura que buscaba mi tristeza
Tus espinas se convierten en pétalos llenos de belleza
Nunca marchitas
Se estremece tu cuerpo como una hiedra
Inconfundible
Jamás dejarás de ser mi rosa negra
No hay comparable flor en este hermoso jardín
Tu deslumbrante pelo negro destella el mejor jazmín
Te escogí por ser diferente a las demás rosas
Tú eres única
Tus espinas me protegen hoy tus pétalos visten mi túnica
Te quiero, te adoro, quiero posar en tu cáliz busco un por qué
Porque sin ti lo veo todo gris
Quiero ser feliz si tus pétalos marchitan, yo marchito
Eres la razón por que lucho, si te quitas la vida me la quito
Para siempre recordaré el último pétalo caído
Pero no aceptaré la realidad cuando tú te hayas ido
Aunque no estés tu nombre permanecerá entre mis labios
Aunque te vayas de mi boca jamás saldrá un adiós
Pues te querré eternamente
Eternamente marcada mi piel
Tu color negro es la tinta que escribe sobre este papel
Donde narro cada beso, cada caricia, cada abrazo que te di
Floreces dentro de mí
Tú eras mi inconfundible, tú eras mi vida
Me recuerda cada lágrima desprendida en aquel tiempo
Me lamento de no aceptar que te perdí tan solo hace un momento
Sigo sin aceptarlo
Quiero lanzarme al vacío
Para olvidar que te fuiste de mi mano y no quisiste regresar
Olvidarte será imposible pero quitarme la vida no
Bórrame de tu camino, si no
Que me maten tus espinas
No me quedan suficientes lágrimas que caer por mis retinas
Y mis ganas de vivir se van cada vez que tú me esquivas
No reconozco haberte perdido, ahora soy hombre muerto
Quiero volar hacia el cielo y no estar aquí cuando hayas vuelto
Marchita mi esperanza, saber que lo nuestro es imposible
Solo soy un simple amigo
Me despido con balas de este calibre
Mi rosa negra ya marchitaron todos sus pétalos
Su raíz quedó en mí, atrapada en un recuerdo
Su frágil estructura la convierte en tan bella
Su color desteñido hizo que me fijara en ella
Mi rosa negra ya marchitaron todos sus pétalos
Su raíz quedó en mí, atrapada en un recuerdo
Su frágil estructura la convierte en tan bella
Su color desteñido hizo que me fijara en ella
Mi rosa negra, tan mustia por dentro y bella por fuera
Cada pétalo que cae es una lágrima cualquiera
Eres única y todas te envidian
Tu color negro se va destiñendo
Con el paso de los días
Te guardo en mi vitrina
Es un recuerdo muerto
Que en silencio sigue existiendo y guarda un sentimiento
Brotas en un edén, en un sin fin
Te sientes rara, diferente
Para mí especial porque en mi vida encajas
Eso te diferencia, a veces piensas
Te preguntas el por qué de tu existencia
Tú eres tu única creencia
Estás en una realidad diversa a todas las demás
Tu personalidad varía, distintas formas de pensar
Eres única, de cada mil rosas negras hay tres
Marginadas de la sociedad por el color de su piel
O por ser distinta... Yo fui egoísta y tú fría
Nada más verte en aquel jardín quise que fueras mía
¿Por qué? ¿por qué estás al borde de la extinción?
¿Por qué? ¿por qué eres tan bella y rozas la perfección?
Un corazón tan puro
Y frágil pero parece tan fuerte desde el exterior
Y el interior sufre por depresión, la muerte
Para ella es algo dulce sentir el sabor de la sangre
El viento ondea
Sus pétalos como un sauce
Aparentas lo que no eres
Pero quiero poder conocerte porque no hacerlo me
Hiere
Estoy loco por tus espinas
Que se han clavado en parte de mí, formas
Parte de mi vida
Tu voz dulce me susurra en el oído
El tiempo se ha parado y mis
Latidos se han quedado contigo
Mi rosa negra, ya marchitaron todos sus pétalos
Su raíz quedó en mí, atrapada en un recuerdo
Su frágil estructura la convierte en tan bella
Su color desteñido hizo que me fijara en ella
Mi rosa negra, ya marchitaron todos sus pétalos
Su raíz quedo en mí, atrapada en un recuerdo
Su frágil estructura la convierte en tan bella
Su color desteñido hizo que me fijara en ella
Mi rosa negra, mi rosa negra, mi rosa negra
Mijn Zwarte Roos
Jij bent mijn zwarte roos, je bloemblaadjes zijn mijn leven
Je doornen mijn wonden
Jij bent het donkere licht dat mijn verdriet zocht
Je doornen worden bloemblaadjes vol schoonheid
Nooit verwelken
Je lichaam trilt als een klimop
Onmiskenbaar
Je zult nooit stoppen mijn zwarte roos te zijn
Geen enkele bloem in deze prachtige tuin is te vergelijken
Je schitterende zwarte haar straalt als de beste jasmijn
Ik koos je omdat je anders bent dan de andere rozen
Jij bent uniek
Je doornen beschermen me, vandaag kleden je bloemblaadjes mijn tuniek
Ik hou van je, ik aanbid je, ik wil in je kelk rusten, zoek een reden
Want zonder jou zie ik alles grijs
Ik wil gelukkig zijn, als je bloemblaadjes verwelken, verwelkt ook mijn ziel
Jij bent de reden waarom ik vecht, als jij je leven neemt, neem ik het mijne
Voor altijd zal ik het laatste bloemblaadje dat viel herinneren
Maar ik zal de realiteit niet accepteren als jij weg bent
Ook al ben je er niet, je naam blijft op mijn lippen
Ook al ga je weg, zal er nooit een vaarwel uit mijn mond komen
Want ik zal je eeuwig liefhebben
Eeuwig getekend op mijn huid
Je zwarte kleur is de inkt die op dit papier schrijft
Waarop ik elke kus, elke streling, elke omhelzing die ik je gaf vertel
Je bloeit in mij
Jij was mijn onmiskenbare, jij was mijn leven
Je herinnert me aan elke traan die ik in die tijd liet vallen
Ik betreur het dat ik niet accepteerde dat ik je zojuist verloor
Ik blijf het niet accepteren
Ik wil me in de leegte storten
Om te vergeten dat je uit mijn hand bent gegaan en niet wilde terugkomen
Jou vergeten zal onmogelijk zijn, maar mijn leven beëindigen niet
Verwijder me uit je pad, als niet
Dat je doornen me doden
Ik heb niet genoeg tranen om te vallen voor mijn ogen
En mijn wil om te leven verdwijnt elke keer dat jij me ontwijkt
Ik erken niet dat ik je verloren heb, nu ben ik een dode man
Ik wil naar de hemel vliegen en hier niet zijn als je terugkomt
Mijn hoop verwelkt, wetende dat wat wij hadden onmogelijk is
Ik ben slechts een simpele vriend
Ik neem afscheid met kogels van dit kaliber
Mijn zwarte roos, al zijn je bloemblaadjes verwelkt
Je wortel bleef in mij, gevangen in een herinnering
Je fragiele structuur maakt je zo mooi
Je vervaagde kleur zorgde ervoor dat ik op je lette
Mijn zwarte roos, al zijn je bloemblaadjes verwelkt
Je wortel bleef in mij, gevangen in een herinnering
Je fragiele structuur maakt je zo mooi
Je vervaagde kleur zorgde ervoor dat ik op je lette
Mijn zwarte roos, zo verwelkt van binnen en mooi van buiten
Elk bloemblaadje dat valt is een willekeurige traan
Jij bent uniek en iedereen is jaloers op je
Je zwarte kleur vervaagt
Met de loop van de dagen
Ik bewaar je in mijn vitrine
Het is een dode herinnering
Die in stilte blijft bestaan en een gevoel bewaart
Je bloeit in een eden, in een eindeloze
Je voelt je vreemd, anders
Voor mij speciaal omdat je in mijn leven past
Dat maakt je anders, soms denk je na
Je vraagt je af waarom je bestaat
Jij bent je enige geloof
Je bent in een realiteit die anders is dan alle anderen
Je persoonlijkheid varieert, verschillende manieren van denken
Jij bent uniek, van elke duizend zwarte rozen zijn er drie
Gemarginaliseerd door de samenleving om de kleur van hun huid
Of omdat ze anders zijn... Ik was egoïstisch en jij koud
Zodra ik je in die tuin zag, wilde ik dat je van mij was
Waarom? Waarom ben je aan de rand van uitsterven?
Waarom? Waarom ben je zo mooi en raak je de perfectie aan?
Een hart zo puur
En fragiel maar lijkt zo sterk van buiten
En van binnen lijdt het aan depressie, de dood
Voor haar is het iets zoets om de smaak van bloed te voelen
De wind waait
Je bloemblaadjes als een wilg
Je doet alsof je niet bent wat je bent
Maar ik wil je leren kennen, want het niet doen
Wondt me
Ik ben gek op je doornen
Die in een deel van mij zijn geklemd, vormen
Een deel van mijn leven
Je zoete stem fluistert in mijn oor
De tijd is stil blijven staan en mijn
Hartslagen zijn bij jou gebleven
Mijn zwarte roos, al zijn je bloemblaadjes verwelkt
Je wortel bleef in mij, gevangen in een herinnering
Je fragiele structuur maakt je zo mooi
Je vervaagde kleur zorgde ervoor dat ik op je lette
Mijn zwarte roos, al zijn je bloemblaadjes verwelkt
Je wortel bleef in mij, gevangen in een herinnering
Je fragiele structuur maakt je zo mooi
Je vervaagde kleur zorgde ervoor dat ik op je lette
Mijn zwarte roos, mijn zwarte roos, mijn zwarte roos