395px

Resurgir de Loibere

Psalteria

Loibere risen

Loibere risen von den boimen hin zu tal, des stan blot ir este.
Blomen sich wisen daz se sint vurtorben al, schoene wasir gleste.
Sus twinget de rife maniger bande wurzel sal,
des bin ich gar sere betrübet.
Nu ich zu grife: sint der winder ist so kal,
des wirt nuwe vro geubet.

Heifet mir schallen hundert tusent vroiden mer,
wen des meien blüte kan bringen.
Rosen de vallen an minr vrowen roter ler, da von wil ich singen.
Twingt mich de kulde, al ir wurzel smackes ger de sint an ir libe gestrôwet.
Wurbe ich ir hulde, son bedrocht ich vroiden mer.
sus de minning1iche mich vrowet.

Resurgir de Loibere

Resurgir de Loibere desde los árboles hasta el valle, donde el sol brilla aquí.
Las flores se marchitan, ya están todas muertas, hermoso era su brillo.
El viento arrastra muchas cintas de raíces,
por eso estoy muy entristecido.
Ahora que lo percibo: el invierno es tan frío,
se renueva la alegría ahora.

Que resuenen cien mil alegrías más,
cuando la flor de mayo pueda traerlas.
Las rosas caen en el rojo barro de mi amada, de eso quiero cantar.
La frialdad me aprieta, el sabor de sus raíces se desvanece que están esparcidas en su amor.
Si obtuviera su favor, entonces no sería engañado por más alegrías,
el amoroso me deleita.