Boją się ludzie
Nic w życiu nie jest dane raz na zawsze
Czym płonie szczęście mogę stracić lub wypalić je
Lecz co najgorsze i niewybaczalne
To brak odwagi z przeznaczeniem swoim zmierzyć się
O wiele więcej przeżyć chciałem
O wiele więcej lecz się bałem
Boja się ludzie wciąż miłości bo
Nie chcą otworzyć się na jej mocny cios
Zamknięci w sobie , zamknięci na świat
Kiedy odchodzą czują żal
Już teraz wiem że mało wiary miałem
By ślepe serce poprowadzić kiedy gubi się
Nie warto czekać bo szybko przemijamy
Aby na końcu życia nie żałować nic..
O wiele więcej przeżyć chciałem
O wiele więcej lecz się bałem
Boja się ludzie wciąż miłości bo
Nie chcą otworzyć się na jej mocny cios
Zamknięci w sobie , zamknięci na świat
Kiedy odchodzą czują żal
Od Ciebie niebo, które znam
Od Ciebie błękit wreszcie mam
Od Ciebie słońca czuje żar
Dla Ciebie mogę jeszcze raz
Dla Ciebie wierzyć w dobry świat
Dla Ciebie mogę jeszcze raz...
Jeszcze raz
Los humanos tienen miedo
Nada en la vida está dado una vez por siempre
Lo que la felicidad puede quemar, puedo perderla o quemarla
Pero lo peor y lo imperdonable
Es la falta de valentía para enfrentar su destino
Quería experimentar mucho más
Quería experimentar mucho más, pero tenía miedo
Los humanos tienen miedo del amor
No quieren abrirse al fuerte golpe de su poder
Encerrados en sí mismos, cerrados al mundo
Cuando se van, sienten dolor
Ahora sé que tenía poca fe
Para guiar un corazón ciego cuando se pierde
No vale la pena esperar, porque pasamos rápidamente
Para no arrepentirnos de nada al final de la vida
Quería experimentar mucho más
Quería experimentar mucho más, pero tenía miedo
Los humanos tienen miedo del amor
No quieren abrirse al fuerte golpe de su poder
Encerrados en sí mismos, cerrados al mundo
Cuando se van, sienten dolor
Del cielo que conozco, es de ti
Del azul finalmente tengo
De ti siento el calor del sol
Por ti puedo una vez más
Por ti creo en un mundo bueno
Por ti puedo una vez más
Una vez más