Llamame Loco
Me disparé a mí mismo, no sé cuántas veces
Y malherido, sigo andando, sigo en pie
Porque a su lado esquivo el fuego de la muerte
Porque en su llama quemo el ansia de mi ser
El hospital que habita en mí tiene su nombre
Es la receta, el mar, el viento, la canción
Cuándo descubro que me alejo de su norte
Al sur la encuentro disparando en mi renglón
De cada paso destino, en la deriva el timón
La luz que aprieta el gatillo de mi voz
Llámame loco por quererla a ella
Por oír los gritos de este corazón
Es la rebeldía de su libertad
Es su piel, su verdad, su arañazo feroz
Ya no me importa que nadie lo entienda
Quién es el culpable, quién se equivocó
La única que sabe de esta soledad
De este amor inmortal que nos mata a los dos
La eterna lucha del corazón y la mente
Toda la furia tatuada piel con piel
Es el narcótico, la rabia que nos puede
El libro abierto que me inspira sin leer
Es el desastre dónde encuentro el equilibrio
La margarita que deshoja mi niñez
Es la prisión dónde más libre me he sentido
El fugitivo que se muere por volver
De cada paso destino, en la deriva el timón
La luz que aprieta el gatillo de mi voz
Llámame loco por quererla a ella
Por oír los gritos de este corazón
Es la rebeldía de su libertad
Es su piel, su verdad, su arañazo feroz
Ya no me importa que nadie lo entienda
Quién es el culpable, quién se equivocó
La única que sabe de esta soledad
De este amor inmortal que nos mata a los dos
Cómo la quiero yo
Tan loco, tan loco, tan loco
Noem me Gek
Ik heb mezelf neergeschoten, ik weet niet hoe vaak
En gewond blijf ik lopen, sta ik nog recht
Want naast haar ontwijk ik het vuur van de dood
Want in haar vlam verbrand ik de honger van mijn wezen
Het ziekenhuis dat in mij woont heeft haar naam
Het is het recept, de zee, de wind, het lied
Wanneer ik ontdek dat ik van haar noorden wegdrijf
Vind ik haar in het zuiden, schietend in mijn regel
Van elke stap is er bestemming, in de afdrijving het roer
Het licht dat de trekker van mijn stem overhaalt
Noem me gek omdat ik van haar hou
Omdat ik de schreeuwen van dit hart hoor
Het is de rebellie van haar vrijheid
Het is haar huid, haar waarheid, haar felle kras
Het kan me niet schelen dat niemand het begrijpt
Wie is de schuldige, wie heeft zich vergist
De enige die weet van deze eenzaamheid
Van deze onsterfelijke liefde die ons beiden doodt
De eeuwige strijd tussen hart en geest
Alle woede getatoeëerd huid op huid
Het is de narcotica, de woede die ons kan
Het open boek dat me inspireert zonder te lezen
Het is de chaos waar ik de balans vind
De madelief die mijn kindertijd ontbloeit
Het is de gevangenis waar ik me het vrijst voel
De voortvluchtige die sterft om terug te keren
Van elke stap is er bestemming, in de afdrijving het roer
Het licht dat de trekker van mijn stem overhaalt
Noem me gek omdat ik van haar hou
Omdat ik de schreeuwen van dit hart hoor
Het is de rebellie van haar vrijheid
Het is haar huid, haar waarheid, haar felle kras
Het kan me niet schelen dat niemand het begrijpt
Wie is de schuldige, wie heeft zich vergist
De enige die weet van deze eenzaamheid
Van deze onsterfelijke liefde die ons beiden doodt
Hoe ik van haar hou
Zo gek, zo gek, zo gek