395px

De los Elfos

Qntal

Von Den Elben

Vón den elben wirt entsén vil manic man.
Só bin ich von grózer liebe entsén
Von der besten die ie man ze friunt gewan.
Wil si aber mich darumbe vên,
Mir zunstaten stên, mac sied an rechen sich,
Tuo des ich si bite: si fröut sô sêre mich,
Daz min lip vor wunne muoz zergên.

Mich enzündet ir vil liehter ougen schin
Same daz fiur den dürren zunder tuot,
Und ir fremden krenket mir daz herze min
Same daz wazzer die vil heize gluot:
Unde ir hôher muot, ir schône, ir werdecheit,
Und daz wunder daz man von ir tugenden seit,
Deist mir übel und ouch lîhte guot.

Swenne ir liehten ougen sô verkêren sich
Daz si mir aldurch mîn herze sên,
swêr da enzwischen danne stêt und irret mich,
dém müeze al sîn wunne gar zergên!
Wenne sol mir iemer liep geschên?

De los Elfos

De los elfos se enamora mucho el hombre loco.
Así estoy enamorado de un gran amor,
Del mejor que jamás un hombre haya ganado como amigo.
Pero si ella me rechaza por eso,
Debo soportarlo, que ella se vengue de mí,
Haz lo que le pido: ella me alegra tanto,
Que mi cuerpo debe desgarrarse de felicidad.

Me encienden sus ojos brillantes
Como el fuego hace con la yesca seca,
Y su extraña belleza hiere mi corazón
Como el agua hace con el fuego ardiente:
Y su alto espíritu, su belleza, su nobleza,
Y el milagro del que se habla de sus virtudes,
Me hace sentir mal y también un poco bien.

Cuando sus brillantes ojos se vuelven hacia mí
Que atraviesan mi corazón por completo,
Quien se interpone entre ellos y me confunde,
¡Debe toda su felicidad desgarrarse por completo!
¿Cuándo me sucederá algún amor?

Escrita por: