GRIS (part. ROSO)
Tus ojos marrones bajo el cielo gris
Y mis piernas fallan en el caminar
Ahora solo con el mar es que hablo de ti
Que mientras más me acerco más lejos estás
Y ahora que todo va mejor por fin
Lo oscuro me pide otra oportunidad
Y yo acostumbrado a decir que sí
Y a cargar con mi dolor y el de los demás
Me tienes sin dormir como momia
Siempre fuiste seria y me tomaste de coña
Vuelve conmigo, no lo hagas en mi memoria
Que mi almohada está cansada
De que le cuentes tus historias
Visto de luto, por nuestros tiempos
Cuando solíamos hacerlo todo junto'
Si te digo que no te echo de menos te miento
Y camino por tu calle pero sin ningún rumbo
Solía decir que lo nuestro era perfecto
Ahora solo digo que era nuestro y punto
Y veo cómo esto era solo pasajero
Y yo pasajero del tren de tus recuerdos, qué injusto
Y te fuiste sin decirte que eras la que me llena'
Que tu vida con él puede que sea más amena
Yo estaba tan mal pero es que tú estabas tan buena
Todo por arrastrar el pasado con una cadena
Cumpliendo mi condena, elegida por el azar
Ahora solo te recuerdo bebiendo ron en el bazar
Los demonios del pasado hoy salieron a cazar
Y por más lejos que corra siempre me van a alcanzar
Tus ojos marrones bajo el cielo gris
Y mis piernas fallan en el caminar
Ahora solo con el mar es que hablo de ti
Que mientras más me acerco más lejos estás
Y ahora que todo va mejor por fin
Lo oscuro me pide otra oportunidad
Y yo acostumbrado a decir que sí
Y a cargar con mi dolor y el de los demás
Si te acercas me quemas, si te alejas me congelo
Tus manos son el sol cuando mi yo se hace de hielo
Soy náufrago perdido que un día fue marinero
En el mar hay muchos peces
Pero yo siempre muerdo tu anzuelo
Te prometí una estrella y me quedé en la luna
Se me acabaron las pilas recargando a los demás
Ahora no veo la luz y mi cielo siempre se nubla
Y tu recuerdo es el más fuerte en mi mente de cristal
Y si pudiera, retroceder en el tiempo
Cambiaría cosas pero ni un minuto contigo
Que vivo rápido y el dolor lo proceso lento
Pero hoy es el dolor el que hace que me sienta vivo
Que hace que me sienta vivo
Que hace que me sienta vivo
Que hace que me sienta
Que hace que me sienta
Que hace que me sienta vivo
Que hace que me sienta vivo
Que hace que me sienta vivo
Que hace que me sienta
Tus ojos marrones bajo el cielo gris
Y mis piernas fallan en el caminar
Ahora solo con el mar es que hablo de ti
Que mientras más me acerco más lejos estás
Y ahora que todo va mejor por fin
Lo oscuro me pide otra oportunidad
Y yo acostumbrado a decir que sí
Y a cargar con mi dolor y el de los demás
GRIS (met ROSO)
Jouw bruine ogen onder de grijze lucht
En mijn benen falen in het lopen
Nu praat ik alleen met de zee over jou
Want hoe dichter ik kom, hoe verder je bent
En nu alles eindelijk beter gaat
Vraagt het duister om een nieuwe kans
En ik, gewend om ja te zeggen
En te dragen met mijn pijn en die van anderen
Je houdt me wakker als een mummie
Je was altijd serieus en nam me niet serieus
Kom terug bij me, doe het niet in mijn herinnering
Want mijn kussen is moe
Van het vertellen van jouw verhalen
Ik draag rouw, om onze tijden
Toen we alles samen deden
Als ik zeg dat ik je niet mis, dan lieg ik
En ik loop door jouw straat maar zonder doel
Ik zei altijd dat wat wij hadden perfect was
Nu zeg ik alleen dat het van ons was en dat is het
En ik zie hoe dit alleen maar tijdelijk was
En ik, passagier van de trein van jouw herinneringen, wat oneerlijk
En je ging weg zonder te zeggen dat jij degene was die me vulde
Dat jouw leven met hem misschien leuker is
Ik was zo slecht, maar jij was zo goed
Alles omdat ik het verleden met een ketting meesleep
Mijn straf uitzitten, gekozen door het toeval
Nu herinner ik je alleen nog terwijl je rum drinkt in de bazaar
De demonen van het verleden zijn vandaag op jacht gegaan
En hoe ver ik ook ren, ze zullen me altijd inhalen
Jouw bruine ogen onder de grijze lucht
En mijn benen falen in het lopen
Nu praat ik alleen met de zee over jou
Want hoe dichter ik kom, hoe verder je bent
En nu alles eindelijk beter gaat
Vraagt het duister om een nieuwe kans
En ik, gewend om ja te zeggen
En te dragen met mijn pijn en die van anderen
Als je dichterbij komt, verbrand je me, als je weggaat, bevriest het me
Jouw handen zijn de zon als mijn ik van ijs wordt
Ik ben een verloren schipbreukeling die ooit een zeeman was
In de zee zijn er veel vissen
Maar ik bijt altijd op jouw haak
Ik beloofde je een ster en bleef op de maan
Mijn batterijen zijn op, terwijl ik anderen oplaad
Nu zie ik het licht niet en is mijn lucht altijd bewolkt
En jouw herinnering is het sterkste in mijn glazen hoofd
En als ik kon, zou ik de tijd terugdraaien
Zou ik dingen veranderen, maar geen minuut met jou
Want ik leef snel en de pijn verwerk ik langzaam
Maar vandaag is het de pijn die me laat voelen dat ik leef
Die me laat voelen dat ik leef
Die me laat voelen dat ik leef
Die me laat voelen
Die me laat voelen
Die me laat voelen dat ik leef
Die me laat voelen dat ik leef
Die me laat voelen dat ik leef
Die me laat voelen
Jouw bruine ogen onder de grijze lucht
En mijn benen falen in het lopen
Nu praat ik alleen met de zee over jou
Want hoe dichter ik kom, hoe verder je bent
En nu alles eindelijk beter gaat
Vraagt het duister om een nieuwe kans
En ik, gewend om ja te zeggen
En te dragen met mijn pijn en die van anderen