La Última Curda
Lástima, bandoneón, mi corazón,
Tu ronca maldición maleva
Tu lágrima de ron me lleva
Hacia el hondo bajofondo
Donde el barro se subleva.
Ya sé, no me digás, tenés razón,
La vida es una herida absurda
Y es todo, todo tan fugaz
Que es una curda, nada más,
Mi confesión.
Contáme tu condena, decíme tu fracaso,
No ves la pena que me digo,
Y habláme simplemente
De aquel amor ausente
Que es un retazo del olvido.
Yo sé que te lastimo, yo sé que te hago daño
Contando mi sermón de vino,
Pero es el viejo amor que tiembla, bandoneón,
Buscando en un licor que aturda
La curda que al final
Termina la función
Corriéndole un telón
Al corazón.
Un poco de recuerdo y sin sabor
Gotea su rezongo lerdo,
Marea tu licor y arrea la tropilla de la zurda
Al volcar la última curda.
Cerráme el ventanal que quema el sol
Su lento caracol de sueño
No ves que vengo de un país
Que está de olvido, siempre gris,
Tras el alcohol.
De Laatste Drank
Jammer, bandoneón, mijn hart,
Jouw rokerige vervloeking, zo kwaad.
Jouw traan van rum neemt me mee
Naar de diepe ondergang,
Waar de modder zich verzet.
Ik weet het, zeg het niet, je hebt gelijk,
Het leven is een absurde wond.
En alles, alles is zo vluchtig,
Dat het gewoon een dronkenschap is, niet meer,
Mijn bekentenis.
Vertel me jouw verdoemenis, vertel me jouw falen,
Zie je de pijn die ik me zeg,
En praat gewoon
Over die afwezig liefde
Die een stukje van de vergetelheid is.
Ik weet dat ik je kwets, ik weet dat ik je pijn doe
Met mijn preek van wijn,
Maar het is de oude liefde die trilt, bandoneón,
Zoekend in een dronkenschap die verdooft
De dronkenschap die uiteindelijk
De show beëindigt
Met een gordijn
Voor het hart.
Een beetje herinnering en zonder smaak
Druppelt zijn trage gemor,
Draait jouw drank en drijft de kudde van de linkerhand
Bij het omkeren van de laatste dronkenschap.
Sluit het raam dat de zon verbrandt,
Zijn trage slak van dromen.
Zie je niet dat ik kom uit een land
Dat vergeten is, altijd grijs,
Achter de alcohol.