Massa per acceleració
Sóc lluny de casa, peixo al prat foraster
i com enyoro la cort!
T'estimo com s'estima el xai al pastor;
si em tires pedres tinc por.
Del xai vull la llana, de la vaca el braguer,
trenquem la banca dels déus!
Teixits adiposos, cosmonautes aqueus
i pastorets arameus.
Hi ha cloves i closques per ordir collarets;
a dojo deixo que ragi el vers;
babaus circumspectes ja podeu aplaudir,
però això no s'acaba aquí.
T'estimo massa,
sóc massa bo;
cap a tu corro:
ma massa per sa acceleració.
T'estimo, oh massa!
Lloem Déu!
si tu m'estimes,
un dia seré teu.
Aquests últims versos els faré descriptius,
la mussa em dóna peixet:
un carrer massa ample d'edificis altius
i un home massa baixet.
T'estimo massa,
sóc massa bo;
cap a tu corro:
ma massa per sa acceleració.
T'estimo, oh massa!
Lloem Déu!
si no m'estimes,
jo mai no seré teu.
Masa para aceleración
Soy lejos de casa, pescando en el prado extranjero
¡Y cómo extraño el corral!
Te amo como se ama el cordero al pastor;
si me tiras piedras, tengo miedo.
Del cordero quiero la lana, de la vaca el cuero,
¡rompamos la banca de los dioses!
Tejidos adiposos, cosmonautas acuáticos
y pastores arameos.
Hay clavos y cáscaras para tejer collares;
en serio dejo que fluya el verso;
babosos circunspectos ya pueden aplaudir,
¡pero esto no se acaba aquí!
Te amo demasiado,
soy demasiado bueno;
corro hacia ti:
mi masa para su aceleración.
Te amo, oh demasiado!
¡Alabemos a Dios!
si tú me amas,
un día seré tuyo.
Estos últimos versos los haré descriptivos,
la musa me da peces:
una calle demasiado ancha con edificios altos
y un hombre demasiado bajito.
Te amo demasiado,
soy demasiado bueno;
corro hacia ti:
mi masa para su aceleración.
Te amo, oh demasiado!
¡Alabemos a Dios!
si no me amas,
jamás seré tuyo.