The Road to Nowhere
The lightning climbing up the walls
The finger drawings on the glass
The map of those who used to live here
Until the gilded hand was broken
Often there's a voice in my sleep at night
The words inside my skull ignite
But once I wake, I cannot read them
My bloody hands remain a question mark
Sifting through the jacobs of time
Or hiding in the bones of the city
The engines sing along with the cries
This song, it spells disaster
But it's buried in the laughter
(Ooooh oooh oohoooooo)
(Ooooh oooh oohoooooo)
(Oooooooooo)
The words that fall from out the mouths
Can change your hands
And split the skin
so I will keep myself apart
from shining eyes
and priveledge boredom
The thing that I've learnt from unusual blood
Is never touch a person's comfort fort
The voice of change is often heard
But fear itself has come to visit
Sifting through the jacobs of time
Or hiding in the bones of the city
The engines sing along with the cries
Their song, it spells disaster
But we drown it out with laughter
And our eyes
Rose, pointed at the skies, looking for an answer
And our hands
They were stained and black and grey
busy solving problems
And the backs (were bent?), below the fall
of things we'll never know
Until it breaks us
And in the comfort of the earth
We will not wonder what we're worth
No, we will sleep soundly
All on the road to nowhere
De Weg naar Nergens
De bliksem klimt omhoog langs de muren
De vingertekeningen op het glas
De kaart van degenen die hier ooit woonden
Totdat de vergulde hand brak
Vaak is er een stem in mijn slaap 's nachts
De woorden in mijn hoofd ontbranden
Maar zodra ik wakker word, kan ik ze niet lezen
Mijn bloedige handen blijven een vraagteken
Door de jacobs van de tijd zeven
Of verstopt in de botten van de stad
De motoren zingen mee met de kreten
Dit lied, het voorspelt ramp
Maar het is begraven in het lachen
(Ooooh oooh oohoooooo)
(Ooooh oooh oohoooooo)
(Oooooooooo)
De woorden die uit de monden vallen
Kunnen je handen veranderen
En de huid splijten
Dus ik zal mezelf apart houden
Van glanzende ogen
En bevoorrechte verveling
Het ding dat ik heb geleerd van ongewoon bloed
Is nooit de comfortfort van een persoon aan te raken
De stem van verandering is vaak te horen
Maar de angst zelf is op bezoek gekomen
Door de jacobs van de tijd zeven
Of verstopt in de botten van de stad
De motoren zingen mee met de kreten
Hun lied, het voorspelt ramp
Maar we verdrinken het in het lachen
En onze ogen
Verheven, gericht op de lucht, op zoek naar een antwoord
En onze handen
Ze waren bevlekt en zwart en grijs
Druk bezig met problemen oplossen
En de ruggen (waren gebogen?), onder de val
Van dingen die we nooit zullen weten
Totdat het ons breekt
En in de comfort van de aarde
Zullen we ons niet afvragen wat we waard zijn
Nee, we zullen rustig slapen
Alles op de weg naar nergens