Han caído los dos
Han caido los dos cual soldados fulminados al suelo
y ahora están atrapados los dos en la misma prisión
vigilados por el ojo incansable del deseo voraz
sometidos a una insoportable tensión de silencio.
Han caido los dos bajo el punto de vista exclusivo
iniciando una guerra en que nadie pudo vencer jamás
ella sabe lo que el hombre espera sin haberlo aprendido
y él encuentra un sentido al enigma que no le dejaba existir.
Antes eran dos barcos sin rumbo
hoy son dos marionetas que van
persiguiendo una luz cegadora
por la línea del tiempo.
Han caido los dos en la boca de un dios tenebroso
que sonrie mostrando sus dientes de acero.
Han caido los dos cual soldados fulminados al suelo
y ahora están atrapados los dos en la misma prisión
vigilados por el ojo incansable del deseo voraz
sometidos a una insoportable tensión de silencio.
Antes eran dos barcos sin rumbo
hoy son dos marionetas que van
persiguiendo una luz cegadora
por la línea del tiempo.
Han caido los dos en la boca de un dios tenebroso
que sonrie mostrando sus dientes de acero.
Ella sabe lo que el hombre espera sin haberlo aprendido
y él encuentra un sentido al enigma que no le dejaba existir.
Ze zijn allebei gevallen
Ze zijn allebei gevallen als soldaten neergeschoten op de grond
en nu zitten ze allebei vast in dezelfde gevangenis
bewacht door het onvermoeibare oog van de wrede verlangens
onderworpen aan een ondraaglijke spanning van stilte.
Ze zijn allebei gevallen onder het exclusieve perspectief
beginnen een oorlog waarin niemand ooit heeft kunnen winnen
zij weet wat de man verwacht zonder het geleerd te hebben
en hij vindt een betekenis in de puzzel die hem niet liet bestaan.
Vroeger waren ze twee schepen zonder koers
vandaag zijn ze twee marionetten die gaan
achtervolgend een verblindend licht
langs de lijn van de tijd.
Ze zijn allebei gevallen in de mond van een duistere god
die glimlacht en zijn stalen tanden laat zien.
Ze zijn allebei gevallen als soldaten neergeschoten op de grond
en nu zitten ze allebei vast in dezelfde gevangenis
bewacht door het onvermoeibare oog van de wrede verlangens
onderworpen aan een ondraaglijke spanning van stilte.
Vroeger waren ze twee schepen zonder koers
vandaag zijn ze twee marionetten die gaan
achtervolgend een verblindend licht
langs de lijn van de tijd.
Ze zijn allebei gevallen in de mond van een duistere god
die glimlacht en zijn stalen tanden laat zien.
Zij weet wat de man verwacht zonder het geleerd te hebben
en hij vindt een betekenis in de puzzel die hem niet liet bestaan.