Cosa Resterà Degli Anni '80
Anni come giorni volati via
brevi fotogrammi o treni in galleria
è un effetto serra che scioglie la felicità
delle nostre voglie e dei nostri jeans che cosa resterà.
Di questi anni maledetti dentro gli occhi tuoi
anni bucati e distratti noi vittime di noi
ora però ci costa il non amarsi più
è un dolore nascosto giù nell´anima.
Cosa resterà di questi Anni Ottanta
afferrati già scivolati via...
...e la radio canta una verità dentro una bugia.
Anni ballando, ballando Reagan-Gorbaciov
danza la fame nel mondo un tragico rondò.
Noi siamo sempre più soli singole metà
anni sui libri di scuola e poi a cosa servirà.
Anni di amori violenti litigando per le vie
sempre pronti io e te a nuove geometrie
anni vuoti come lattine abbandonate là
ora che siamo alla fine di questa eternità...
...chi la scatterà la fotografia...
..."Won´t you break my heart?"...
...Anni rampanti dei miti sorridenti da wind-surf
sono già diventati graffiti ed ognuno pensa a sé
forse domani a quest´ora non sarò esistito mai
e i sentimenti che senti se ne andranno come spray.
Uh! No, no, no, no...
Anni veri di pubblicità, ma che cosa resterà
anni allegri e depressi di follia e lucidità
sembran già degli Anni Ottanta
per noi queasi ottanta anni fa...
Wat Blijft Er Over Van de Jaren '80
Jaren als dagen die voorbijvliegen
korte beelden of treinen in de tunnel
het is een broeikaseffect dat het geluk doet smelten
van onze verlangens en onze spijkerbroeken, wat blijft er over.
Van deze vervloekte jaren in jouw ogen
jaren vol gaten en afgeleid, wij slachtoffers van onszelf
nu kost het ons echter om elkaar niet meer te beminnen
het is een verborgen pijn diep in de ziel.
Wat blijft er over van deze Jaren Tachtig
al vastgegrepen, al weggeslipt...
...en de radio zingt een waarheid in een leugen.
Jaren dansend, dansend Reagan-Gorbatsjov
danst de honger in de wereld, een tragisch rondo.
Wij zijn steeds meer alleen, enkele helften
jaren in schoolboeken en wat heeft het voor zin.
Jaren van gewelddadige liefdes, vechtend op straat
altijd klaar jij en ik voor nieuwe geometrieën
jaren leeg als blikjes die daar zijn achtergelaten
nu we aan het einde zijn van deze eeuwigheid...
...wie maakt de foto...
..."Zou je mijn hart niet breken?"...
...Jaren vol bravoure van glimlachende surfhelden
zijn al graffiti geworden en iedereen denkt aan zichzelf
dus misschien ben ik morgen om deze tijd nooit bestaan
en de gevoelens die je voelt, zullen verdwijnen als spray.
Uh! Nee, nee, nee, nee...
Echte jaren van reclame, maar wat blijft er over
jaren vrolijk en depressief van waanzin en helderheid
lijken al de Jaren Tachtig
voor ons bijna tachtig jaar geleden...