De Mí Para Mí (part. David Parejo)
Si algo entendí del camino
Es que se avanza fallando
Si algo aprendí del amor cuando duele
Es aunque duela, dejarlo
¿Vives o te haces el vivo?
Dijo la muerte, esperando
Nunca se llega al olvido
Se queda dormido el recuerdo llorando
A veces aquello que más te dolió
Puede hacer que todo cambie
Ya nadie mira de verdad
Cuesta conectar la mirada con alguien
Perdiéndonos cosas que no volverán
Una risa, un abrazo, una calle
¡Qué triste pararse a subir una foto
Sin disfrutar el paisaje!
¿Realmente no crees que te importa de más
Lo que piensen de ti?
Te centras menos en tus sueños
Que en contar en redes todo lo que vas a cumplir
Perdemos el tiempo diciendo que vamos a hacerlo
En vez de ir a hacerlo, por fin
Nos sobran razones para sonreír
Firmado: De mí para mí
Yo también me rindo y no lo aguanto
Me refugio en mi llanto y me aparto
Yo también la cagué
Pero sé que jamás me acabé perdonando
Si la mente es quien crea el dolor
También es quien puede curarlo
Pero ¿cómo le explicó a la mía
Que solo me sigue matando?
Para llegar a mí, me tuve que perder
Para sobrevivir, solo volví a caer
He cambiado mis latidos por incendios
Cuando el fuego no era más que miedo
¿Y cómo caminar si duele respirar?
¿Cómo dejar atrás lo que duele de más?
Que estando roto solo me puedo reconstruir
Firmado: De mí para mí
Todo lo que escribo me sana
Y el miedo a saltar lo viví
Nació ese te tienes a ti
Cuando ni yo mismo me amaba
Antes de partir
Yo tampoco supe bien qué decir
Y en mente o corazón prometí al corazón
No dejarle seguir, pero me equivocaba
Que no soy tan fuerte
Que soy un valiente con miedo al quizás
Que no puedo confiar en la gente
Por todo ese daño que llevo detrás
Que siempre me sentí diferente
Porque nunca he logrado encajar
Que me llevo conmigo la culpa
Por perder amigos que nunca he sabido cuidar
Pero lloro y me siento más fuerte
Abrazando el dolor cuando vuelve
Me perdono escribiéndolo y viéndolo
Haciendo de abrigo al llegar a la gente
Soy amigo de aquel que se pierde
De aquel que me escucha y me entiende
Como todos me siento más solo
Cuando llega el frío de noviembre
Rafa, ¿cómo supero yo esto?
Me dijeron, pidiendo consejo, y
Si soy un experto de algo
Es dando una sonrisa llorando por dentro
La receta para ser feliz
No la conocí, ni la encuentro
Supongo que amar el dolor
Será lo mejor de momento
Para llegar a mí, me tuve que perder
Para sobrevivir, solo volví a caer
He cambiado mis latidos por incendios
Cuando el fuego no era más que miedo
¿Y cómo caminar si duele respirar?
¿Cómo dejar atrás lo que duele de más?
Que estando roto solo me puedo reconstruir
Firmado: De mí para mí
De mí
Para mí
Van Mij Voor Mij (ft. David Parejo)
Als ik iets begreep van de weg
Is dat je vooruitgaat door te falen
Als ik iets leerde van de liefde als het pijn doet
Is het, ook al doet het pijn, het loslaten
Leef je of doe je alsof je leeft?
Zei de dood, wachtend
Je komt nooit echt in de vergetelheid
De herinnering slaapt met tranen
Soms kan datgene wat je het meest pijn deed
Ervoor zorgen dat alles verandert
Niemand kijkt echt meer
Het is moeilijk om iemand in de ogen te kijken
We verliezen dingen die niet terugkomen
Een lach, een omhelzing, een straat
Wat triest om stil te staan en een foto te maken
Zonder van het uitzicht te genieten!
Geloof je echt niet dat je te veel geeft om
Wat anderen van je denken?
Je richt je minder op je dromen
Dan op het delen op sociale media wat je gaat bereiken
We verspillen de tijd met zeggen dat we het gaan doen
In plaats van het eindelijk te doen
We hebben genoeg redenen om te glimlachen
Getekend: Van mij voor mij
Ik geef ook op en ik kan het niet meer aan
Ik zoek toevlucht in mijn tranen en houd me afzijdig
Ik heb ook fouten gemaakt
Maar ik weet dat ik mezelf nooit heb vergeven
Als de geest de pijn creëert
Is het ook degene die kan genezen
Maar hoe leg ik het aan de mijne uit
Die me alleen maar blijft doden?
Om bij mezelf te komen, moest ik mezelf verliezen
Om te overleven, viel ik weer
Ik heb mijn hartslagen veranderd in branden
Toen het vuur niet meer was dan angst
En hoe moet ik lopen als het pijn doet om te ademen?
Hoe laat ik achter wat te veel pijn doet?
Want als ik gebroken ben, kan ik alleen maar herbouwen
Getekend: Van mij voor mij
Alles wat ik schrijf geneest me
En de angst om te springen heb ik ervaren
Die 'je hebt jezelf' is geboren
Toen ik mezelf niet eens liefhad
Voor ik vertrek
Wist ik ook niet goed wat te zeggen
En in geest of hart beloofde ik het hart
Het niet verder te laten gaan, maar ik vergiste me
Dat ik niet zo sterk ben
Dat ik een dappere ben met angst voor misschien
Dat ik niet op mensen kan vertrouwen
Vanwege al die schade die ik met me meedraag
Dat ik me altijd anders voelde
Omdat ik nooit heb kunnen passen
Dat ik de schuld met me meeneem
Voor het verliezen van vrienden die ik nooit heb kunnen verzorgen
Maar ik huil en voel me sterker
Omarm de pijn als die terugkomt
Ik vergeef mezelf door het te schrijven en te zien
Als een schuilplaats voor de mensen die komen
Ik ben vrienden met degene die zich verliest
Met degene die naar me luistert en me begrijpt
Zoals iedereen voel ik me eenzamer
Als de kou van november komt
Rafa, hoe overwin ik dit?
Vroegen ze, om advies, en
Als ik ergens een expert in ben
Is het een glimlach geven terwijl ik van binnen huil
Het recept om gelukkig te zijn
Ken ik niet, kan ik niet vinden
Ik neem aan dat de liefde voor de pijn
Het beste is voor nu
Om bij mezelf te komen, moest ik mezelf verliezen
Om te overleven, viel ik weer
Ik heb mijn hartslagen veranderd in branden
Toen het vuur niet meer was dan angst
En hoe moet ik lopen als het pijn doet om te ademen?
Hoe laat ik achter wat te veel pijn doet?
Want als ik gebroken ben, kan ik alleen maar herbouwen
Getekend: Van mij voor mij
Van mij
Voor mij