Silencio
Dicen que la palabra es un arma
Por eso el silencio es un escudo
Hay quien quiere herir cuando la lanza
Y hay quien busca huir entre sus muros
Muchos se retratan al usarla
Pero dice más el sabio por saber quedarse mudo
Que ese nudo en la garganta es la verdad que no te dices
Dejando tus cicatrices al desnudo
Claro que el silencio nos da miedo
Si nos basta una mirada para romper un te quiero
Cuando agarraba fuerte la mano a mi abuelo
Y en silencio le gritaba: No te vayas para el cielo
Aprendimos a hablar pronto, pero
¿Cuánto tardaremos en callarnos para así pensar primero?
Siempre luchamos delante de un mundo ciego
Si el silencio es un idioma, creo que no nos entendemos
¿Cuántas veces has sonreído estando roto?
¿Cuántas de ellas has dejado que pasara?
Olvidamos tanto el hablar con nosotros
Que pagamos con los otros un dolor que nunca sana
¿Te has parado a perdonarte o preguntarte
Si temes la soledad por miedo a oír lo que te callas?
Del amor más puro al dolor más profundo
El silencio detiene el mundo y deja que el ruido se vaya
Está en todo lo verdadero que queda ahí fuera
Estuvo antes del primer beso, estará cuando mueras
Está durmiendo sin techo entre las aceras
O esperando una llamada de hospital que nunca llega
En el recuerdo que hace llorar a la abuela
O el intento de aceptar que un día ya no estará, aunque quieras
En ese amor que nunca se supera
O en el miedo que te dice: Si no hablas, no te pega
¿Por qué huimos del silencio?
Tan humano, tan profundo y tan intenso
Pero no calles para complacer al resto
El que busca una respuesta debe de encontrarla dentro
No me arrepiento, soy lo que sufrí en silencio
Miles gritan hoy las frases que yo lloraba escribiendo
La pausa en la tempestad, la paz que todos quieren
Para otros, huracán letal que el corazón retiene
La soledad es acampar cuando hay dolor que llueve
Dime qué piensas cuando callas, te diré quién eres
Aquí debes decirte lo que ignoras
Si solo no eres feliz, ¿cómo va a hacerlo otra persona?
¿Qué pasa si pasa el tiempo y te abandona
Y tú olvidaste conocerte para así quererte a solas?
Lo vi en cada despedida en el andén
Lágrimas en un cristal están jurándose volver
En el perdón que no se dice, en el amor que no se ve
Separando a las personas por no quererlo romper
¿Te has sentido a empatizar alguna vez?
¿Por qué ahora jamás hablamos, si antes nos hacíamos bien?
Cada silencio tiene una historia con él
Hay te quieros que se dicen y otros que erizan la piel
Para mí hay dos tipos de silencio
Uno que es solo tuyo, el que tú eliges
El que buscas para estar en paz, para hablar contigo mismo
Pero el silencio que quieren imponerte cuando te dañan
Cuando buscan poseerte
Ese es el que hay que romper, el que gritar más fuerte
En el que hacerles ver qué no te volverán a hacer callar
Ni temerle
Silencio
Zwijgen
Ze zeggen dat woorden een wapen zijn
Daarom is zwijgen een schild
Sommigen willen kwetsen met hun speer
En anderen zoeken te vluchten achter hun muren
Velen portretteren zichzelf als ze het gebruiken
Maar de wijze zegt meer door stil te blijven
Dan die knoop in je keel, dat is de waarheid die je niet zegt
Die je littekens blootlegt
Natuurlijk zijn we bang voor de stilte
Als één blik genoeg is om een 'ik hou van je' te breken
Toen ik de hand van mijn opa stevig vasthield
En in stilte schreeuwde: Ga niet naar de hemel
We leerden snel praten, maar
Hoe lang zal het duren voordat we zwijgen om eerst na te denken?
We strijden altijd voor een blinde wereld
Als zwijgen een taal is, denk ik dat we elkaar niet begrijpen
Hoe vaak heb je geschenen terwijl je gebroken was?
Hoe vaak heb je het laten gebeuren?
We vergeten zo vaak met onszelf te praten
Dat we met anderen een pijn betalen die nooit geneest
Heb je jezelf ooit vergeven of je afgevraagd
Of je de eenzaamheid vreest uit angst om te horen wat je verbergt?
Van de puurste liefde tot de diepste pijn
De stilte stopt de wereld en laat het geluid verdwijnen
Het zit in alles wat waar is dat daarbuiten overblijft
Het was er voor de eerste kus, het zal er zijn als je sterft
Het slaapt zonder dak tussen de stoepen
Of wacht op een ziekenhuisbelletje dat nooit komt
In de herinnering die oma laat huilen
Of de poging om te accepteren dat ze er op een dag niet meer zal zijn, hoe graag je ook wilt
In die liefde die nooit overwonnen wordt
Of in de angst die je zegt: Als je niet praat, slaat het je niet
Waarom vluchten we voor de stilte?
Zo menselijk, zo diep en zo intens
Maar zwijg niet om anderen te plezieren
Wie een antwoord zoekt, moet het binnenin vinden
Ik heb geen spijt, ik ben wat ik in stilte heb geleden
Duizenden schreeuwen vandaag de zinnen die ik huilend schreef
De pauze in de storm, de vrede die iedereen wil
Voor anderen, een dodelijke orkaan die het hart vasthoudt
De eenzaamheid is kamperen als de pijn regent
Zeg me wat je denkt als je zwijgt, dan vertel ik je wie je bent
Hier moet je jezelf vertellen wat je negeert
Als je alleen niet gelukkig bent, hoe kan een ander dat dan zijn?
Wat als de tijd verstrijkt en je verlaat
En je vergat jezelf te leren kennen om zo van jezelf te houden?
Ik zag het in elk afscheid op het perron
Tranen op een glas zweren om terug te komen
In de vergeving die niet wordt gezegd, in de liefde die niet wordt gezien
Mensen scheiden omdat ze het niet willen breken
Heb je ooit empathie gevoeld?
Waarom praten we nu nooit, als we elkaar vroeger goed deden?
Elke stilte heeft een verhaal met zich mee
Er zijn 'ik hou van je's die worden gezegd en anderen die de huid doen rimpelen
Voor mij zijn er twee soorten stilte
Een die alleen van jou is, die je kiest
De stilte die je zoekt om in vrede te zijn, om met jezelf te praten
Maar de stilte die ze je willen opleggen als ze je pijn doen
Als ze je willen bezitten
Dat is de stilte die je moet doorbreken, die je harder moet schreeuwen
Waarin je ze moet laten zien dat ze je niet meer stil kunnen krijgen
Of ervoor hoeven te vrezen
Zwijgen