Mariana
Y como pasa el tiempo
como el viento en las montañas
y sin embargo crece,
crece este amor de mil mañanas.
Soy un grito en la noche
llamándote en silencio
y arribo a tus andenes
con el calor de mis desvelos
Y suelo volver de madrugada
a las caderas de fuego y luna
de mi Mariana
y suelo volver en las guitarras
a las praderas verdes y oscuras
de su mirada.
La lluvia y la distancia
tus ojos de misterio
recogen las cortinas
de esta canción y mi silencio
Un manto de veleros
navegando tu pelo
y las puertas oscuras
de este cantor, de tu jilguero.
Y suelo volver de madrugada
a las caderas de fuego y luna
de mi Mariana
y suelo volver en las guitarras
a las praderas verdes y oscuras
de su mirada.
Mariana
En hoe de tijd verstrijkt
als de wind in de bergen
en toch groeit het,
groeit deze liefde van duizend ochtenden.
Ik ben een schreeuw in de nacht
je roepend in stilte
en ik kom aan bij jouw perrons
met de warmte van mijn slapeloze nachten.
En ik kom vaak terug in de vroege ochtend
naar de heupen van vuur en maan
van mijn Mariana
en ik kom vaak terug met de gitaren
naar de groene en donkere velden
van haar blik.
De regen en de afstand
de ogen vol mysterie
verzamelen de gordijnen
van dit lied en mijn stilte.
Een mantel van zeilboten
die door je haar varen
en de donkere deuren
van deze zanger, van jouw kanarie.
En ik kom vaak terug in de vroege ochtend
naar de heupen van vuur en maan
van mijn Mariana
en ik kom vaak terug met de gitaren
naar de groene en donkere velden
van haar blik.