Zamba del Ángel
Dijo mi madre que cuando
Me lleve la vida a la ruta del pan,
Y ella falte a cuidarme,
Y no esté su consejo
Ni esa luz que la sangre sabe dar.
Habrá un ser que a mi espalda
Con mi forma y con alas
Y que ángel se llama y es mi bien.
Dijo también que aquel ángel
Invisible a todos y también a mí,
El que en aires de sombra
Por un viento en el alma
Me daría en su savia la verdad.
Así fue que seguro
Eché rumbo a la vida
Con la fuerza del ángel en mi andar.
Después, con el tiempo me fui
Por soles que van a la ansiedad.
Pero el ángel no estaba
Lo perdí por la infancia
De la escuela a la casa, tiempo ayer.
Soledad del intento
De gritar con los sueños
La verdad que en el hombre no se dio.
Cuando la luna en su viaje
Me rompe las noches en un ángel de alcohol,
Me desangro en las mesas
Y la luz de un amigo
Es el ángel que guarda mi dolor.
Y la calle me junta
Con un ángel distinto
Con un hombre cualquiera, como yo.
Duele saber que la cosa
Que quise de niño era piel de ilusión
Y que el ángel camina
Con los pies del cansancio
Que nos trepa a la vida por luchar.
Y se muere el relato de la madre que un día
Nos dio un ángel de guía con su amor.
Zamba van de Engel
Zei mijn moeder dat wanneer
Het leven me naar de weg van het brood brengt,
En zij er niet is om voor me te zorgen,
En haar advies niet meer is,
Of dat licht dat het bloed kan geven.
Er zal een wezen zijn dat achter me staat
Met mijn vorm en met vleugels
En dat engel heet en mijn goed is.
Zei ook dat die engel
Onzichtbaar voor iedereen en ook voor mij,
Die in schaduwachtige lucht
Door een wind in de ziel
Mij de waarheid zou geven in zijn sap.
Zo was het dat ik zeker
De weg naar het leven insloeg
Met de kracht van de engel in mijn pas.
Later, met de tijd, ging ik
Voor zonnen die naar de angst leiden.
Maar de engel was er niet
Ik verloor hem door de kindertijd
Van school naar huis, tijd van weleer.
Eenzaamheid van de poging
Om met dromen te schreeuwen
De waarheid die in de mens niet werd gegeven.
Wanneer de maan op zijn reis
Mijn nachten breekt in een engel van alcohol,
Bloed ik leeg aan de tafels
En het licht van een vriend
Is de engel die mijn pijn bewaakt.
En de straat brengt me samen
Met een andere engel
Met een man zoals ik, zomaar.
Het doet pijn te weten dat het ding
Dat ik als kind wilde, huid van illusie was
En dat de engel loopt
Met de voeten van vermoeidheid
Die ons naar het leven brengt om te vechten.
En het verhaal van de moeder die op een dag
Ons een engel van leiding gaf met haar liefde, sterft.