Ella (Ella ya me olvidó)
Ella, ella ya me olvidó,
(huum) yo, yo la recuerdo ahora,
era como la primavera,
su anochecido pelo,
su voz dormida a un beso.
Y junto al mar la fiebre,
que me llevó a su entraña
y soñamos con hijos,
que nos robó la calma.
Ella, ella ya me olvidó,
pero yo, que yo no puedo olvidarla.
Ella, ella ya se olvidó,
de aquellas caminatas,
junto a la costanera
y el chico que la miraba.
Ella, ella ya me olvidó,
pero yo, que yo no puedo olvidarla.
Ella, ella ya me olvidó,
(huum) yo, yo la recuerdo ahora,
pero como no recordarla,
si en cada primavera,
me llega con la brisa,
que la lleva la arena.
Ella, ella ya me olvido,
pero yo, que yo no puedo olvidarla,
que no, que yo no puedo olvidarla.
Ella (Ella is me vergeten)
Zij, zij is me vergeten,
(huum) ik, ik herinner haar me nu,
ze was als de lente,
haar avondlijke haar,
haar stem sliep bij een kus.
En naast de zee de koorts,
die me naar haar diepte bracht
en we droomden van kinderen,
maar die ons de rust afnamen.
Zij, zij is me vergeten,
maar ik, ik kan haar niet vergeten.
Zij, zij is al vergeten,
van die wandelingen,
langs de kustlijn
en de jongen die naar haar keek.
Zij, zij is me vergeten,
maar ik, ik kan haar niet vergeten.
Zij, zij is me vergeten,
(huum) ik, ik herinner haar me nu,
maar hoe kan ik haar niet herinneren,
als in elke lente,
ze me bereikt met de bries,
die haar met het zand meeneemt.
Zij, zij is me vergeten,
maar ik, ik kan haar niet vergeten,
nee, ik kan haar niet vergeten.