Vertixe
Es a primavera no verán
Cando xa non esperaba máis flores
Non sei que facer contigo
Se me deixo ir, estou perdida
Se te deixo ir, lle fuxo á vida
Vertixe
Porque chegas así, sen avisar
O medo non me deixa pensar
Non quero coleccionar máis retratos de ninguén
Vida solo hai unha, que grande dilema!
Non sei ler en ti
Non sei se quero seguir
Vertixe
Porque chegas así, sen avisar
O medo non me deixa pensar
Es a primavera no verán
Cando xa non esperaba máis flores
Non sei que facer contigo
Se me deixo ir, estou perdida
Se te deixo ir, lle fuxo á vida
Vertixe
Porque chegas así, sen avisar
O medo non me deixa pensar
Non quero coleccionar máis retratos de ninguén
Vida solo hai unha, que grande dilema!
Non sei ler en ti
Non sei se quero seguir
Se quero seguir
Se quero seguir
Se quero seguir
Vértigo
Es primavera, no verán
Cuando ya no esperaba más flores
No sé qué hacer contigo
Si me dejo llevar, estoy perdida
Si te dejo ir, le huyo a la vida
Vértigo
Porque llegas así, sin avisar
El miedo no me deja pensar
No quiero coleccionar más retratos de nadie
La vida solo hay una, ¡qué gran dilema!
No sé leer en ti
No sé si quiero seguir
Vértigo
Porque llegas así, sin avisar
El miedo no me deja pensar
Es primavera, no verán
Cuando ya no esperaba más flores
No sé qué hacer contigo
Si me dejo llevar, estoy perdida
Si te dejo ir, le huyo a la vida
Vértigo
Porque llegas así, sin avisar
El miedo no me deja pensar
No quiero coleccionar más retratos de nadie
La vida solo hay una, ¡qué gran dilema!
No sé leer en ti
No sé si quiero seguir
Si quiero seguir
Si quiero seguir
Si quiero seguir
Escrita por: María Villanueva Alonso