Psicosis
Estás a punto de escuchar tres historias diferentes
De repente sea tu caso, o de repente el nuestro
Él nunca piensa en que le rompe el corazón a los demás
Le importa poco si es que le gritan psicosis!
Y solo piensa en que debe satisfacer a su necesidad
De golpear, de vagar y de drogarse
¡Alguien! Que le avise que está loco, que le falla la mente
Que mira como un demonio a la gente
Él tiene un muerto viviendo en su corazón
Cuando se despierta el primo pierde la razón
Él ve desde otra óptica y escéptico es al mundo
Cuando confundió el preámbulo noctámbulo en su historia
Ríe también odia en sus desiertos sueña con conciertos
Ama y eso es cierto, el bipolar despierto
Escapa de su crisis y un cigarro es su refugio
Su liturgia en lo que escribe
Pues su enfermedad rugió, y el hombre vive
Llora, aflora, atora sus ideas, se suicida unas mil veces
Con apenas 24 años pide un cese
Fármacos formaron formas y dibujo en sus paredes
Dedos por pinceles, sangre en vez de tinta
Tapa en los papeles, nunca falta y siempre pinta
Cuan uraño es este mundo, sobre todo quien lo mira
De casualidad se ríe, y si das contra piedras tira
Su enfermedad devora aquellas horas
Y por rato es contagiosa
La violencia se descarga cuando golpea a su esposa
Luego ríe y lágrimas al cenicero emposa
Él nunca piensa en que le rompe el corazón a los demás
Le importa poco si es que le gritan psicosis!
Y solo piensa en que debe satisfacer a su necesidad
De golpear, de vagar y de drogarse
Alguien! Que le avise que está loco, que le falla la mente
Que mira como un demonio a la gente
Él tiene un muerto viviendo en su corazón
Cuando se despierta el primo pierde la razón
Las horas pasan y aparecen los calambres en el cuerpo de ese hombre
Por causa del hambre necesita fiambre
Casi diario tiene fiebre
Siempre en su cabeza octubre siente que se pudre
Cuando con periódicos se cubre, en la fría urbe
En las pocas lucidas mañanas, en sus grises tardes
En las madrugadas tristes en la que tú nunca viste ni sentiste
Porque tú nunca estuviste en pellejos como ese
Donde se envejece, donde no se reconoce
Cuando anochece o amanece
Ese mismo caso pasa en casa en casi todo el mundo
Por eso vemos dando vueltas como brazas entre plazas vagabundos
Cayendo en lo profundo, por el trapecio del vicio
Misio iracundo, la vida se le escurre en un segundo de forma fatal
Y la muerte susurra en su oído (¡psicosis mental!)
Él nunca piensa en que le rompe el corazón a los demás
Le importa poco si es que le gritan psicosis!
Y solo piensa en que debe satisfacer a su necesidad
De golpear, de vagar y de drogarse
Alguien! Que le avise que está loco, que le falla la mente
Que mira como un demonio a la gente
Él tiene un muerto viviendo en su corazón
Cuando se despierta el primo pierde la razón
El primo camina con temor
Mirando a más pa' atrás que para adelante
Se choca con la gente, sigue de frente y mira como un maleante
Frecuentemente él tiene que correr
No cruza la avenida, pues casi nadie lo puede ver
Si no anda a pie está con su bici le pusieron psicosis
Pues, si se raya de nervios sufre una crisis!
Y reparte cuchillo sin más ni más
Él no discrimina al barrio igual te cose si es que estas
Son demasiados químicos que saturan el techo del muchacho
Parcha de día o de noche y se la da de supermacho
Y en su dureza le da por cantar
Aquella melodía que no para de tocar en su cabeza
(Muchos a mí quieren verme bajo tierra en un cementerio, oh, oh
Ando con lo necesario, oh, oh
para el que quiera sorprenderme, eh, eh
Si casi nunca duerme bien!)
Él nunca piensa en que le rompe el corazón a los demás
Le importa poco si es que le gritan ¡psicosis!
Y solo piensa en que debe satisfacer a su necesidad
De golpear, de vagar y de drogarse
¡Alguien! Que le avise que está loco, que le falla la mente
Que mira como un demonio a la gente
Él tiene un muerto viviendo en su corazón
Cuando se despierta el primo pierde la razón
Psychose
Je staat op het punt drie verschillende verhalen te horen
Misschien is het jouw geval, of misschien het onze
Hij denkt nooit na over het breken van harten van anderen
Het kan hem weinig schelen als ze hem roepen psychose!
En hij denkt alleen maar aan het vervullen van zijn behoefte
Om te slaan, te zwerven en te gebruiken
Iemand! Laat hem weten dat hij gek is, dat zijn geest hem in de steek laat
Dat hij mensen aankijkt als een demon
Hij heeft een dode in zijn hart wonen
Wanneer hij wakker wordt, verliest de neef zijn verstand
Hij kijkt vanuit een andere hoek en is sceptisch over de wereld
Wanneer hij de nachtelijke inleiding in zijn verhaal verwarde
Hij lacht, haat ook, in zijn woestijnen droomt hij van concerten
Hij houdt van, dat is waar, de bipolaire wakker
Hij ontsnapt aan zijn crisis en een sigaret is zijn toevlucht
Zijn liturgie in wat hij schrijft
Want zijn ziekte brulde, en de man leeft
Hij huilt, komt boven, verstopt zijn ideeën, suïcideert zich duizend keer
Met nog geen 24 jaar vraagt hij om een stop
Geneesmiddelen vormden vormen en tekeningen op zijn muren
Vingers als penselen, bloed in plaats van inkt
Deksel op de papieren, nooit ontbrekend en altijd schilderend
Hoe zuur is deze wereld, vooral voor wie kijkt
Per toeval lacht hij, en als je tegen stenen gooit, gooit hij terug
Zijn ziekte verslindt die uren
En soms is het besmettelijk
De geweld komt vrij wanneer hij zijn vrouw slaat
Dan lacht hij en de tranen belanden in de asbak
Hij denkt nooit na over het breken van harten van anderen
Het kan hem weinig schelen als ze hem roepen psychose!
En hij denkt alleen maar aan het vervullen van zijn behoefte
Om te slaan, te zwerven en te gebruiken
Iemand! Laat hem weten dat hij gek is, dat zijn geest hem in de steek laat
Dat hij mensen aankijkt als een demon
Hij heeft een dode in zijn hart wonen
Wanneer hij wakker wordt, verliest de neef zijn verstand
De uren verstrijken en de krampen verschijnen in het lichaam van die man
Door de honger heeft hij vlees nodig
Bijna dagelijks heeft hij koorts
Altijd in zijn hoofd voelt hij oktober rotten
Wanneer hij zich bedekt met kranten, in de koude stad
In de paar heldere ochtenden, in zijn grijze middagen
In de treurige ochtenden die jij nooit hebt gezien of gevoeld
Omdat jij nooit in zulke huiden was
Waar je veroudert, waar je niet herkend wordt
Wanneer het donker wordt of licht
Diezelfde situatie gebeurt thuis in bijna de hele wereld
Daarom zien we zwervers rondlopen als gloed tussen pleinen
Die in de diepte vallen, door de trapeze van de verslaving
Armoedige woede, het leven glipt hem in een fatale seconde weg
En de dood fluistert in zijn oor (psychose mentale!)
Hij denkt nooit na over het breken van harten van anderen
Het kan hem weinig schelen als ze hem roepen psychose!
En hij denkt alleen maar aan het vervullen van zijn behoefte
Om te slaan, te zwerven en te gebruiken
Iemand! Laat hem weten dat hij gek is, dat zijn geest hem in de steek laat
Dat hij mensen aankijkt als een demon
Hij heeft een dode in zijn hart wonen
Wanneer hij wakker wordt, verliest de neef zijn verstand
De neef loopt met angst
Kijkend meer achterom dan vooruit
Hij botst tegen mensen, gaat door en kijkt als een crimineel
Vaak moet hij rennen
Hij steekt de straat niet over, want bijna niemand kan hem zien
Als hij niet te voet gaat, is hij op zijn fiets, ze noemden het psychose
Want als hij nerveus wordt, heeft hij een crisis!
En hij deelt messen zonder meer
Hij discrimineert niet in de buurt, hij snijdt je ook als je daar bent
Er zijn te veel chemicaliën die het hoofd van de jongen verzadigen
Hij hangt overdag of 's nachts en doet zich voor als een superman
En in zijn hardheid begint hij te zingen
Die melodie die niet stopt met spelen in zijn hoofd
(Velen willen me onder de grond zien in een begraafplaats, oh, oh
Ik ga met het nodige, oh, oh
Voor degene die me wil verrassen, eh, eh
Als hij bijna nooit goed slaapt!)
Hij denkt nooit na over het breken van harten van anderen
Het kan hem weinig schelen als ze hem roepen psychose!
En hij denkt alleen maar aan het vervullen van zijn behoefte
Om te slaan, te zwerven en te gebruiken
Iemand! Laat hem weten dat hij gek is, dat zijn geest hem in de steek laat
Dat hij mensen aankijkt als een demon
Hij heeft een dode in zijn hart wonen
Wanneer hij wakker wordt, verliest de neef zijn verstand