Dime de Dónde Vienes y Te Diré Quien Eres
En un mundo donde el pueblo es libre y no hay dolor
Aparece la avaricia, el poder y el rencor
Esos niños ya no juegan, pues, perdieron la ilusión
Perdieron la ilusión
Piel morena y un desnutrimiento claro
Madre fallecida
Al igual que sus hermanos, 10 km a pie hasta el pozo más cercano
Y su comida diaria no pasa de los 100 gr
No sabe leer ni escribir, nunca le enseñaron, no es broma
Su propio idioma le suena raro
No sabe que es música ni como suena un piano
Que peor castigo que ese para un oído humano
Quiso olvidar su pasado, irse pa' no volver
Y ya ha reservado su billete hacia el edén
Un tipo trajeado le dijo lo que hay que hacer
Por solo 1000 pavos le da un barco de papel
Comenzó la travesía en 2 días, todo irá bien
El problema es que eso pensaban antes de ayer
Un mensaje por radio llega 2 días después
Hemos encontrado un bote con 6 muertos a 1000 pies
Ahora piensa que lo mismo pasa en Europa
Que un niño nace huérfano, sin comida y sin ropa
En un bote salvavidas encallado entre las rocas
Y deshidratado, pues lleva días sin probar gota
Sale en las noticias, la gente se vuelve loca
El niño fallece y se hace 1 día de luto
Menos mal que no has nacido ni en Guinea ni en
Zimbabue porque eso pasa como cada 3 minutos
Ese niño tiene nombre y el Menelik
Pero no es la única historia que hay así
Katsumi era una niña que nació por Pekín
Y que se escapó de su centro social para ser feliz
Unos tipos la metieron en un coche para hablar
Subió acompañada por la inocencia que trae su edad
Dentro había un colchón y cocaína de Pakistán
Katsumi ahora se llama Forshe y ella nunca volvió a bajar
Y en América Latina se habla sobre un chaval
Que nunca fue a la escuela, pues no lo obligó mamá
Y mientras ella se pinchaba para poder olvidar
Unas marcas en su cara decían que fue papá
Un día salió a la calle y un tipo le ofreció un trato
Como no aceptar si le ofrecieron comida en plato
Así pasó de ser el niño de los garabatos a
El preso 215 por un doble asesinato y no
En un mundo donde el pueblo es libre y no hay dolor
Aparece la avaricia, el poder y el rencor
Esos niños ya no juegan pues
Perdieron la ilusión, perdieron la ilusión
Vertel me Waar Je Vandaan Komt en Ik Zeg Wie Je Bent
In een wereld waar het volk vrij is en er geen pijn is
Verschijnt hebzucht, macht en wrok
Die kinderen spelen niet meer, want ze zijn de hoop kwijt
Ze zijn de hoop kwijt
Donkere huid en duidelijke ondervoeding
Moeder overleden
Net als zijn broers, 10 km te voet naar de dichtstbijzijnde put
En zijn dagelijkse voedsel komt niet boven de 100 gram
Hij kan niet lezen of schrijven, nooit geleerd, geen grap
Zijn eigen taal klinkt vreemd voor hem
Hij weet niet wat muziek is of hoe een piano klinkt
Wat een erger straf voor een menselijk oor
Hij wilde zijn verleden vergeten, weggaan om niet terug te keren
En hij heeft al zijn ticket naar het paradijs gereserveerd
Een man in een pak vertelde hem wat hij moest doen
Voor maar 1000 euro geeft hij een papieren boot
De reis begon in 2 dagen, alles zal goedkomen
Het probleem is dat ze dat ook dachten over eergisteren
Een bericht via de radio komt 2 dagen later
We hebben een boot gevonden met 6 doden op 1000 voet
Nu denkt hij dat hetzelfde gebeurt in Europa
Dat een kind wees wordt geboren, zonder voedsel en zonder kleren
In een reddingsboot vastgelopen tussen de rotsen
En uitgedroogd, want hij heeft dagenlang geen druppel gehad
Het komt in het nieuws, de mensen worden gek
Het kind sterft en er is 1 dag van rouw
Gelukkig ben je niet geboren in Guinee of
Zimbabwe, want dat gebeurt elke 3 minuten
Dat kind heeft een naam en het is Menelik
Maar het is niet het enige verhaal dat zo is
Katsumi was een meisje dat in Peking werd geboren
En dat ontsnapte uit haar sociale centrum om gelukkig te zijn
Een paar mannen stopten haar in een auto om te praten
Ze stapte in, vergezeld door de onschuld van haar leeftijd
Binnen was er een matras en cocaïne uit Pakistan
Katsumi heet nu Forshe en ze is nooit meer naar beneden gekomen
En in Latijns-Amerika wordt gesproken over een jongen
Die nooit naar school ging, want mama dwong hem niet
En terwijl zij zich injecteerde om te vergeten
Zei een paar littekens op haar gezicht dat het papa was
Op een dag ging ze de straat op en een man bood haar een deal aan
Hoe kon ze weigeren als ze eten op een bord aanboden
Zo ging ze van het kind met de krabbels naar
De gevangene 215 voor een dubbele moord en niet
In een wereld waar het volk vrij is en er geen pijn is
Verschijnt hebzucht, macht en wrok
Die kinderen spelen niet meer, want
Ze zijn de hoop kwijt, ze zijn de hoop kwijt
Escrita por: Gonzalo Fernández Benito