Ella No Cree En El Amor
Ella vive sola y vacía, la acompaña su almohada
Un mal recuerdo la persigue y la hace llorar
Se siente triste ya no ríe, y no confía en nada
Encerrada en su pasado el que no puede olvidar
Ella ya no cree en el amor, ella ya no quiere sufrir
En su corazón lleva guardada enterrada
Una espina que la hace sufrir, ella ya no aguanta el dolor
Ella ya no sabe reír porque alguien le ha robado su estrella
Y aún no la puede conseguir
Esta es la historia que une a dos mujeres
Empezare por la primera Estefani Pérez
Ojos azules pelo corto pintado de rubio
Ha salido con cien hombres y ninguno a sido novio
Porque ella vive de una antigua profesión
Donde el dinero compra el cuerpo pero nunca el corazón
Ella no cree en el amor no quiere enamorarse
Porque tiene miedo de volver a decepcionarse
Pues el primer hombre que le dijo que la amaba
Era un súper héroe que de niña ella admiraba
El mismo cobarde de ella abusaba
Haciéndole daño cuando mama no estaba
Desde su niñez hasta la adolescencia
Papito se encargó de robarle la inocencia
Le llevo su estrella por la cual su alma llora
Y ahora
Ella ya no cree en el amor, ella ya no quiere sufrir
En su corazón lleva guardada enterrada
Una espina que la hace sufrir, ella ya no aguanta el dolor
Ella ya no sabe reír porque alguien le ha robado su estrella
Y aún no la puede conseguir
Ana María tiene 45 años de edad
No hay alegría en ella la acompaña la soledad
Ya no es aquella joven con cara de ingenuidad
Cambio desde que fue víctima de la maldad
Tiene el corazón herido y cargado de odio
Porque su vida arrastra más que un triste episodio
Empezando por aquel triste momento vivido
En que su mejor amiga se escapo con su prometido
Dos años después Ana vuelve a enamorarse
De Carlos Pérez con quien si pudo casarse
Se sintió la más afortunada de las mujeres
Y de ese matrimonio nació Estefani Pérez
Pero años después se da la triste situación
En la que descubre a su esposo en el acto de violación
Ella no dijo nada solo tomo una decisión
Por la que está cumpliendo un largo tiempo en la prisión
Y ahora
Ella vive sola y vacía, la acompaña su almohada
Un mal recuerdo la persigue y la hace llorar
Se siente triste ya no ríe, y no confía en nada
Encerrada en su pasado el que no puede olvidar
Ella ya no cree en el amor, ella ya no quiere sufrir
En su corazón lleva guardada enterrada
Una espina que la hace sufrir, ella ya no aguanta el dolor
Ella ya no sabe reír porque alguien le ha robado su estrella
Y aún no la puede conseguir
Por haberse multiplicado la maldad el amor de muchos se enfriara
Es por eso que hay que mirar a los cielos
Y poner la vista en un amor sobrenatural
Un amor que sobre pasa todo entendimiento
El único amor que puede sanar nuestras heridas
Y devolvernos la confianza para volver a amar
Zij Gelooft Niet Meer In De Liefde
Zij leeft alleen en leeg, haar kussen is haar maatje
Een slecht herinnering achtervolgt haar en laat haar huilen
Ze voelt zich verdrietig, lacht niet meer, en vertrouwt op niets
Gevangen in haar verleden dat ze niet kan vergeten
Zij gelooft niet meer in de liefde, zij wil niet meer lijden
In haar hart draagt ze verborgen, diep begraven
Een doorn die haar pijn doet, zij kan de pijn niet meer aan
Zij weet niet meer hoe te lachen omdat iemand haar ster heeft gestolen
En ze kan die nog steeds niet terugkrijgen
Dit is het verhaal dat twee vrouwen verbindt
Ik begin met de eerste, Estefani Pérez
Blauwe ogen, kort haar, geverfd in blond
Ze heeft met honderd mannen gedate, maar geen van hen was haar vriend
Want zij leeft van een oude professie
Waar geld het lichaam koopt, maar nooit het hart
Zij gelooft niet in de liefde, wil niet verliefd worden
Omdat ze bang is om weer teleurgesteld te worden
Want de eerste man die zei dat hij van haar hield
Was een superheld die ze als kind bewonderde
Dezelfde lafaard die haar misbruikte
En haar pijn deed als mama er niet was
Van haar kindertijd tot de adolescentie
Papito zorgde ervoor dat hij haar onschuld stal
Hij nam haar ster weg waarvoor haar ziel huilt
En nu
Zij gelooft niet meer in de liefde, zij wil niet meer lijden
In haar hart draagt ze verborgen, diep begraven
Een doorn die haar pijn doet, zij kan de pijn niet meer aan
Zij weet niet meer hoe te lachen omdat iemand haar ster heeft gestolen
En ze kan die nog steeds niet terugkrijgen
Ana María is 45 jaar oud
Er is geen vreugde in haar, de eenzaamheid is haar gezelschap
Ze is niet meer die jonge vrouw met een onschuldige blik
Ze is veranderd sinds ze slachtoffer werd van kwaad
Haar hart is gewond en vol haat
Omdat haar leven meer meesleept dan een treurig verhaal
Te beginnen met dat trieste moment dat ze meemaakte
Toen haar beste vriendin met haar verloofde wegliep
Twee jaar later valt Ana weer voor iemand
Carlos Pérez, met wie ze wel kon trouwen
Ze voelde zich de gelukkigste vrouw ter wereld
En uit dat huwelijk werd Estefani Pérez geboren
Maar jaren later komt de trieste situatie
Waarin ze haar man betrapt tijdens een verkrachting
Ze zei niets, nam alleen een beslissing
Waarvoor ze een lange tijd in de gevangenis zit
En nu
Zij leeft alleen en leeg, haar kussen is haar maatje
Een slecht herinnering achtervolgt haar en laat haar huilen
Ze voelt zich verdrietig, lacht niet meer, en vertrouwt op niets
Gevangen in haar verleden dat ze niet kan vergeten
Zij gelooft niet meer in de liefde, zij wil niet meer lijden
In haar hart draagt ze verborgen, diep begraven
Een doorn die haar pijn doet, zij kan de pijn niet meer aan
Zij weet niet meer hoe te lachen omdat iemand haar ster heeft gestolen
En ze kan die nog steeds niet terugkrijgen
Door de toename van het kwaad, zal de liefde van velen afkoelen
Daarom moeten we naar de hemel kijken
En onze blik richten op een bovennatuurlijke liefde
Een liefde die alles begrip overstijgt
De enige liefde die onze wonden kan genezen
En ons het vertrouwen kan teruggeven om weer lief te hebben