Sarah
Si vous la rencontrez bizarrement parée
Traînant dans le ruisseau un talon déchaussé
Et la tête et l'oeil bas comme un pigeon blessé
Monsieur, ne crachez pas de juron ni d'ordure
Au visage fardé de cette pauvre impure
Que déesse famine a par un soir d'hiver
Contrainte à relever ses jupons en plein air
Cette bohème-là, c'est mon bien, ma richesse
Ma perle, mon bijou, ma reine, ma duchesse
La femme qui est dans mon lit
N'a plus 20 ans depuis longtemps
Les yeux cernés
Par les années
Par les amours
Au jour le jour
La bouche usée
Par les baisers
Trop souvent, mais
Trop mal donnés
Le teint blafard
Malgré le fard
Plus pâle qu'une
Tâche de lune
La femme qui est dans mon lit
N'a plus 20 ans depuis longtemps
Les seins si lourds
De trop d'amour
Ne portent pas
Le nom d'appâts
Le corps lassé
Trop caressé
Trop souvent, mais
Trop mal aimé
Le dos vouté
Semble porter
Des souvenirs
Qu'elle a dû fuir
La femme qui est dans mon lit
N'a plus 20 ans depuis longtemps
Ne riez pas
N'y touchez pas
Gardez vos larmes
Et vos sarcasmes
Lorsque la nuit
Nous réunit
Son corps, ses mains
S'offrent aux miens
Et c'est son cœur
Couvert de pleurs
Et de blessures
Qui me rassure
Sarah
Als je haar vreemd gekleed tegenkomt
Met een blote hak in de goot
En haar hoofd en ogen omlaag als een gewond duif
Mijnheer, spuug geen vloek of vuiligheid
In het geschminkte gezicht van deze arme onreine
Die door de hongerige godin op een winteravond
Gedwongen werd haar rok in de open lucht op te tillen
Deze bohemien, dat is mijn goed, mijn rijkdom
Mijn parel, mijn juweel, mijn koningin, mijn hertogin
De vrouw die in mijn bed ligt
Is al lang geen 20 meer
Haar ogen omrand
Door de jaren
Door de liefdes
Van dag tot dag
Haar mond versleten
Door de kussen
Te vaak, maar
Te slecht gegeven
Haar bleke teint
Ondanks de make-up
Witter dan een
Maanspat
De vrouw die in mijn bed ligt
Is al lang geen 20 meer
Haar borsten zo zwaar
Van te veel liefde
Draagt geen
Naam van lokaas
Haar lichaam moe
Te veel gekust
Te vaak, maar
Te slecht bemind
Haar gebogen rug
Lijkt te dragen
Herinneringen
Die ze moest ontvluchten
De vrouw die in mijn bed ligt
Is al lang geen 20 meer
Lach niet
Raak niet aan
Bewaar je tranen
En je sarcasme
Wanneer de nacht
Ons verenigt
Haar lichaam, haar handen
Bieden zich aan de mijne
En het is haar hart
Bedekt met tranen
En wonden
Die me geruststelt
Escrita por: Georges Moustaki