Manhattan Kaboul
Petit Portoricain, bien intégré quasiment New-yorkais
Dans mon building tout de verre et d'acier
Je prends mon job, un rail de coke, un café
Petite fille Afghane, de l'autre côté de la terre
Jamais entendu parler de Manhattan
Mon quotidien c'est la misère et la guerre
Deux étrangers au bout du monde, si différents
Deux inconnus, deux anonymes, mais pourtant
Pulvérisés, sur l'autel, de la violence éternelle
Un 747, s'est explosé dans mes fenêtres
Mon ciel si bleu est devenu orage
Lorsque les bombes ont rasé mon village
Deux étrangers au bout du monde, si différents
Deux inconnus, deux anonymes, mais pourtant
Pulvérisés, sur l'autel, de la violence éternelle
So long, adieu mon rêve américain
Moi, plus jamais esclave des chiens
Ils t'imposé l'islam des tyrans
Ceux là ont-ils jamais lu le coran?
Suis redev'nu poussière
Je s'rai pas maître de l'univers
Ce pays que j'aimais tellement serait-il
Finalement colosse aux pieds d'argile?
Les dieux, les religions
Les guerres de civilisation
Les armes, les drapeaux, les patries, les nations
Font toujours de nous de la chair à canon
Deux étrangers au bout du monde, si différents
Deux inconnus, deux anonymes, mais pourtant
Pulvérisés, sur l'autel, de la violence éternelle
Deux étrangers au bout du monde, si différents
Deux inconnus, deux anonymes, mais pourtant
Pulvérisés, sur l'autel, de la violence éternelle
Manhattan Kaboul
Kleine Portoricaan, bijna geïntegreerd als New Yorker
In mijn gebouw van glas en staal
Neem ik mijn baan, een lijn coke, een koffie
Klein Afghaans meisje, aan de andere kant van de aarde
Nooit gehoord van Manhattan
Mijn dagelijks leven is ellende en oorlog
Twee vreemden aan de andere kant van de wereld, zo verschillend
Twee onbekenden, twee anoniemen, maar toch
Verpulverd, op het altaar, van de eeuwige geweld
Een 747, is ontploft in mijn ramen
Mijn zo blauwe lucht is een storm geworden
Toen de bommen mijn dorp verwoestten
Twee vreemden aan de andere kant van de wereld, zo verschillend
Twee onbekenden, twee anoniemen, maar toch
Verpulverd, op het altaar, van de eeuwige geweld
Vaarwel, mijn Amerikaanse droom
Ik, nooit meer slaaf van de honden
Ze hebben je de islam van de tirannen opgelegd
Hebben zij ooit de koran gelezen?
Ik ben weer stof geworden
Ik zal geen meester van het universum zijn
Dit land dat ik zo liefhad, zou het
Uiteindelijk een kolos op voeten van klei zijn?
De goden, de religies
De oorlogen van beschaving
De wapens, de vlaggen, de vaderlanden, de naties
Maken altijd van ons kanonnenvoer
Twee vreemden aan de andere kant van de wereld, zo verschillend
Twee onbekenden, twee anoniemen, maar toch
Verpulverd, op het altaar, van de eeuwige geweld
Twee vreemden aan de andere kant van de wereld, zo verschillend
Twee onbekenden, twee anoniemen, maar toch
Verpulverd, op het altaar, van de eeuwige geweld
Escrita por: J.P. Bucolo / Renaud Sechan