Aquele Inverno
E eeeh Su uuuuH
E eeeh Su uuuuh
Há sempre um piano
Um piano selvagem
Que nos gela a coração
E nos traz a imagem
Daquele inverno
Aquele inferno
Há sempre a lembrança
De um olhar a sangrar
De um soldado perdido
Em terras do ultramar
Por obrigação, naquela missão
Combater na selva, sem saber porquê
E sentir o inverno, de matar alguém
E quem regressou, guarda a sensação
Que lutou, numa guerra sem razão
Sem razão, sem razão...
Há sempre a palavra
A palavra nação
Que os chefes trazem e usam
Para esconder a razão
Da sua vontade, daquela verdade
E para eles aquele inverno
Será sempre o mesmo inferno
Que ninguém poderá esquecer
Ter que matar ou morrer
Ao sabor do vento, naquele tormento
Perguntei ao céu, será sempre assim
Poderá o inverno nunca ter um fim
Não sei responder só talvez lembrar
O que alguém que voltou, vem contar
Recordar, recordar...
Die Winter
En eeeh Su uuuuH
En eeeh Su uuuuh
Er is altijd een piano
Een wilde piano
Die ons hart bevriest
En ons het beeld brengt
Van die winter
Dat is de hel
Er is altijd de herinnering
Aan een bloederige blik
Van een verloren soldaat
In verre landen
Uit plicht, in die missie
Vechtend in de jungle, zonder te weten waarom
En de winter voelen, om iemand te doden
En wie terugkeert, houdt het gevoel
Dat hij vocht, in een oorlog zonder reden
Zonder reden, zonder reden...
Er is altijd het woord
Het woord natie
Dat de leiders brengen en gebruiken
Om de reden te verbergen
Van hun wil, van die waarheid
En voor hen zal die winter
Altijd dezelfde hel zijn
Die niemand kan vergeten
Moeten doden of sterven
Met de wind mee, in die kwelling
Ik vroeg de hemel, zal het altijd zo zijn
Zal de winter nooit eindigen
Ik weet het niet, misschien alleen herinneren
Wat iemand die terugkwam, komt vertellen
Herinneren, herinneren...