Todos somos capitanes
Cuando no tenía claro a que puerto dirigirme
cualquier viento que soplara nunca era a mi favor.
Cuando el mar se muestra en calma,
todos somos capitanes, pero cuando se agiganta,
nadie se agarra al timón,
pero cuando se agiganta
nadie se agarra al timón.
Mi fianza de tristeza la pagué
hace tanto tiempo que ya no me quedan ganas
de luchar por la razón,
brindo por la lucidez que me regalan
los años y por tanto desengaño.
En el sitio más profundo del peor de los caminos
entre ninguna parte y el olvido,
yo fui ese animal herido que se cosió
descosidos y se remendó la piel.
Ay, ay, ay..
Mis reservas de confianza,
las guardo en alguna parte,
lástima qe no recuerde donde las pude dejar.
3 anillos llevo anclados alrededor de mi cuello,
que me cuelguen si es por ellos,
que por nadie lloro más.
Convertí lo que mas quise en un triste molinero.
Y se estamparon los huesos de este pobre pecador,
que falto de fé y ateo más merece ir al infierno
que tener piso en el cielo, la experiencia,
la tristeza, comprender apena el alma,
y por más que me escabulla
no me escapo de esta piel
que me conserva la sangre justo a su temperatura
pero no sirve de nada ante tanta estupidez
todos somos capitanes,todos somos capitanes..
3 anillos llevo anclados alrededor de mi cuello
que me cuelguen si es por ellos
que por nadie lloro mas..
Ay, ay, ay..
Wij zijn allemaal kapiteins
Toen ik niet wist naar welke haven ik moest gaan
was elke wind die waaide nooit in mijn voordeel.
Als de zee kalm is,
zijn we allemaal kapiteins, maar als ze opsteekt,
pakt niemand het roer vast,
maar als ze opsteekt
pakt niemand het roer vast.
Mijn borg voor verdriet heb ik betaald
lang geleden, ik heb geen zin meer
om voor de rede te vechten,
ik hef het glas op de helderheid die me gegeven wordt
door de jaren en al die teleurstellingen.
Op de diepste plek van de slechtste wegen
tussen nergens en de vergetelheid,
was ik dat gewonde dier dat zich hechtte
aan de scheuren en zijn huid repareerde.
Oh, oh, oh..
Mijn reserves van vertrouwen,
houd ik ergens,
jammer dat ik niet meer weet waar ik ze heb gelaten.
Drie ringen heb ik om mijn nek hangen,
hang ze maar op als het daarom gaat,
want voor niemand huil ik meer.
Ik maakte wat ik het meest hield tot een treurig molenaar.
En de botten van deze arme zondaar zijn afgedrukt,
gebrek aan geloof en atheïst verdient meer de hel in te gaan
dan een huis in de hemel, de ervaring,
het verdriet, begrijpen doet de ziel pijn,
en hoezeer ik ook probeer te ontsnappen
ontsnap ik niet aan deze huid
die mijn bloed op de juiste temperatuur houdt,
maar het helpt niet tegen zoveel domheid
we zijn allemaal kapiteins, we zijn allemaal kapiteins..
Drie ringen heb ik om mijn nek hangen
hang ze maar op als het daarom gaat,
want voor niemand huil ik meer..
Oh, oh, oh..