Aquel Zuliano
Fresca está la madrugada
Y en la aurora maracucha
Una inmensa voz se escucha
Es el bardo que en parranda
Cantando sus gaitas anda
Deleitando a quien lo escucha
En la bruma resplandece
Maracaibo cuando duerme
Y taciturna desprende
El aroma de su arcano
Cuando noble y grande emerge
La imagen de aquel zuliano
Que en la aurora se agiganta
Despierta y se estremece
La ciudad del Sol amada
Cuando la voz adorada
De aquel bardo fiel le canta
Y orgulloso se levanta
Y a su terruño le ofrece
Su corazón en la mano
Con rumbo firme al ocaso
Proyecta el Sol su agonía
La voz se apaga y el día
Muere vagando cuál duende
De nuevo la ciudad duerme
Con el bardo en su regazo
En la bruma resplandece
Maracaibo cuando duerme
Y taciturna desprende
El aroma de su arcano
Cuando noble y grande emerge
La imagen de aquel zuliano
Que en la aurora se agiganta
Despierta y se estremece
La ciudad del Sol amada
Cuando la voz adorada
De aquel bardo fiel le canta
Y orgulloso se levanta
Y a su terruño le ofrece
Su corazón en la mano
La luz nace y la mañana
Interrumpe en mí el ensueño
La voz creo que fue un sueño
Pero hay un misterio grato
Dejó olvidado su cuatro
Debajo de mi ventana
En la bruma resplandece
Maracaibo cuando duerme
Y taciturna desprende
El aroma de su arcano
Cuando noble y grande emerge
La imagen de aquel zuliano
Que en la aurora se agiganta
Despierta y se estremece
La ciudad del Sol amada
Cuando la voz adorada
De aquel bardo fiel le canta
Y orgulloso se levanta
Y a su terruño le ofrece
Su corazón en la mano
Die Zuliano
Verschoond is de ochtend
En in de maracucha dageraad
Klinkt een immense stem
Het is de bard die in feeststemming
Zingend zijn gaita's gaat
En de luisteraars verblijdt
In de nevel straalt
Maracaibo als het slaapt
En stilletjes verspreidt
Het de geur van zijn geheim
Wanneer edel en groot verschijnt
Het beeld van die zuliano
Die in de dageraad groeit
Ontwaakt en zich beweegt
De geliefde stad van de zon
Wanneer de vereerde stem
Van die trouwe bard voor hem zingt
En trots oprijst
En aan zijn thuis biedt
Zijn hart in de hand
Met vaste koers naar de ondergang
Projecteert de zon zijn lijden
De stem dooft en de dag
Sterft zwervend als een elfje
De stad slaapt weer
Met de bard in zijn schoot
In de nevel straalt
Maracaibo als het slaapt
En stilletjes verspreidt
Het de geur van zijn geheim
Wanneer edel en groot verschijnt
Het beeld van die zuliano
Die in de dageraad groeit
Ontwaakt en zich beweegt
De geliefde stad van de zon
Wanneer de vereerde stem
Van die trouwe bard voor hem zingt
En trots oprijst
En aan zijn thuis biedt
Zijn hart in de hand
Het licht komt op en de ochtend
Onderbreekt mijn droom
De stem geloof ik was een droom
Maar er is een aangenaam mysterie
Hij liet zijn vier vergeten
Onder mijn raam achter
In de nevel straalt
Maracaibo als het slaapt
En stilletjes verspreidt
Het de geur van zijn geheim
Wanneer edel en groot verschijnt
Het beeld van die zuliano
Die in de dageraad groeit
Ontwaakt en zich beweegt
De geliefde stad van de zon
Wanneer de vereerde stem
Van die trouwe bard voor hem zingt
En trots oprijst
En aan zijn thuis biedt
Zijn hart in de hand