Los Hijos del Sol
Comprendo el mensaje de la sonrisa de un niño
cuando toca en la luz roja mi cristal.
Mi pensamiento estaba en la luna o en el limbo,
no me daba la mirada para ver,
que está queriéndome decir,
que ya es hora de ayudarlos a vivir.
Sufro, si en una calle de América
se duerme friolento un corazón
jugando a la rayuela con su vida
se pierde a diario algún hijo del sol.
Siento que se humedece mi alma
y que mi continente entristeció.
Paciencia soldadito de hojalata,
que mañana sonreirá el hijo del sol.
Comprendo el mensaje de la lágrima de un niño
si le toca en día de reyes esperar.
Un sueño galopando más allá del horizonte
en corceles de esperanza y porvenir.
Está queriéndome decir,
que ya es hora de ayudarlos a vivir.
De Kinderen van de Zon
Ik begrijp de boodschap van de glimlach van een kind
wanneer het op het rode licht mijn raam tikt.
Mijn gedachten waren op de maan of in het limbo,
ik had niet de blik om te zien,
wat het me wil zeggen,
dat het tijd is om ze te helpen leven.
Ik lijd, als in een straat in Amerika
een hart koud en alleen in slaap valt
spelend met zijn leven als een hink-stap-sprong,
verliest dagelijks een kind van de zon.
Ik voel dat mijn ziel vochtig wordt
en dat mijn continent verdrietig is.
Geduld, soldaat van blik,
want morgen zal het kind van de zon glimlachen.
Ik begrijp de boodschap van de traan van een kind
als het op de dag van de koningen moet wachten.
Een droom galopperend voorbij de horizon
op rozen van hoop en toekomst.
Het wil me zeggen,
dat het tijd is om ze te helpen leven.
Escrita por: Ricardo Montaner