Recuerdo (part. Alberto Castillo)
Murió mi compañera idolatrada
La mujer que jamás olvidaré
Y que llevo en el alma reflejada
Como tiene en su pelo la alborada
La estrella del callado amanecer
Y en la noche callada y misteriosa
Su recuerdo me invade el corazón
Y su nombre dulcisimo
Reboza de mis labios
Temblando de emoción
Ella fue la esperanza de mi vida
Mi consuelo mi dicha y mi sentir
La adorada mujer que no se olvida
Que se lleva en el alma
Hasta morir
Herinnering (met Alberto Castillo)
Mijn geliefde maatje is overleden
De vrouw die ik nooit zal vergeten
En die ik in mijn ziel weerspiegeld draag
Zoals de dageraad in haar haar
De ster van de stille ochtend
En in de stille en mysterieuze nacht
Overvalt haar herinnering mijn hart
En haar zoete naam
Stroomt van mijn lippen
Trillend van emotie
Zij was de hoop van mijn leven
Mijn troost, mijn geluk en mijn gevoel
De vereerde vrouw die niet vergeten kan worden
Die je in je ziel meedraagt
Tot de dood.
Escrita por: Alfredo Pelaia