Tu Desierto
Te vi caer de la tarde al humo gris
Con esa forma de mirar que incendia aquí
Yo quise hablar, pero mi voz se hizo cristal
Temblando entre manos, sí
La ciudad y en cada paso
Dejabas electricidad
Como secreto difícil de olvidar
Ahora vienes a romper mi calma
Desordenarme el alma otra vez
Tienes esa luz que nunca se apaga
Aunque me aleje te vuelvo a ver
Eres veneno dulce en mis heridas
La tormenta más bonita que encontré
Pasó el invierno y no te pude borrar
Sigues sonando en los vidrios al respirar
Yo me perdí por buscarte en los demás
Pero tus ojos no se pueden copiar
Y cada noche regresa sin avisar
Como una canción difícil de soltar
Ahora vienes a romper mi calma
Desordenarme el alma otra vez
Tienes esa luz que nunca se apaga
Aunque me aleje te vuelvo a ver
Eres veneno dulce en mis heridas
La tormenta más bonita que encontré
Jouw Woestijn
Ik zag je vallen van de avond naar de grijze rook
Met die blik die hier in brand steekt
Ik wilde praten, maar mijn stem werd glas
Trillend tussen handen, ja
De stad en bij elke stap
Liet je elektriciteit achter
Als een geheim dat moeilijk te vergeten is
Nu kom je mijn rust verstoren
Mijn ziel weer in de war maken
Je hebt dat licht dat nooit dooft
Ook al ben ik ver weg, zie ik je weer
Je bent zoete vergif in mijn wonden
De mooiste storm die ik vond
De winter is voorbij en ik kon je niet vergeten
Je klinkt nog steeds in de ruiten als ik adem
Ik raakte verdwaald in de zoektocht naar jou bij anderen
Maar jouw ogen zijn niet te kopiëren
En elke nacht komt terug zonder te waarschuwen
Als een lied dat moeilijk los te laten is
Nu kom je mijn rust verstoren
Mijn ziel weer in de war maken
Je hebt dat licht dat nooit dooft
Ook al ben ik ver weg, zie ik je weer
Je bent zoete vergif in mijn wonden
De mooiste storm die ik vond