Moeders
Mevrouw van Zetten uit de derde Helmutstraat
Werd op een morgen uit haar dromen opgeschrikt
Omdat de voordeur uit z'n hengsels werd gewrikt
En een paar mannen, voor ze wist wat er gebeurde
Haar oudste jongen zomaar in een auto sleurden
Eerst was ze bang en werd daarna ontzettend kwaad
Ze holde zo in haar peignoir die auto na over de straat
Maar dat was zinloos, ze was te oud
En de politie liet het hele voorval koud
Die moesten lachen om die gekke ouwe vrouw in nachtgewaad
Nog een geluk dat men 't mens niet eens bekeurde
refren':
Hoe zou dat zijn in Nederland
Als je zou lezen in de krant
Er loopt een groepje dwaze moeders op de dam
Ze lopen rond 't monument
En de politie maakt bekend
Dat ze niet goed bij hun verstand zijn
En een bedreiging voor ons land zijn
En dat Moskou ze betaalt
Voor al hun leugens en gezwamamamamamamamamam
Mevrouw de Korte had in feite nog geluk
Die zag haar man en ook haar zoon tenminste terug
Haar man met negen kogelgaten in z'n rug
Ze vond 'm pas na weken zoeken, vragen, kijken
Tussen een stapel min of meer vergane lijken
Waar ook haar zoon lag, al z'n ledematen stuk
En mevrouw Leenders werd krankzinnig en is alle dagen druk
Met informeren op 't stadhuis
En lange brieven schrijven aan 't Rode Kruis
En 's avonds zit ze in de keuken op een harde, houten kruk
Met haar hand over een fotootje te strijken
refren'
Mevrouw Verwijen is er getuige van geweest
Hou men haar dochter, die een baby in zich droeg
Heeft ondervraagd, ze was erbij toen men haar sloeg
En ze moest zien hoe ze een hoek in werd gesmeten
Waar met een bajonet haar buik werd stukgereten
Gewoon geslacht, zoals ze ook doen met een beest
Het zou me nauwelijks verbazen als je op een morgen leest
Dat dat ook hier kan, dat 't gebeurt
En dat er mensen uit hun huis worden gesleurd
We zijn er allemaal al honderd keer getuige van geweest
En zeggen toch weer steeds "ik heb het niet geweten"
U hebt gelijk, mevrouw, meneer
Al die ellende elke keer
Je doet 'r toch niks aan
Ik zou niet weten wat
Want onze eigen maatschappij
Die is voor mensen zoals wij
Al even moeilijk en ondankbaar
Zoek 't maar uit, ze gaan d'r gang maar
Ik heb m'n dagelijkse portie wereldleed wel weer gehad
Madres
Señora van Zetten de la tercera calle Helmut
Fue despertada de sus sueños una mañana
Cuando la puerta principal fue arrancada de sus bisagras
Y unos hombres, antes de que supiera lo que pasaba
Arrastraron a su hijo mayor dentro de un auto
Al principio tuvo miedo y luego se enfureció
Corrió en su bata tras ese auto por la calle
Pero fue inútil, ella era demasiado mayor
Y la policía ignoró por completo el incidente
Se rieron de esa loca anciana en camisón
Por suerte ni siquiera la multaron
Estribillo:
¿Cómo sería en Holanda
Si leyeras en el periódico
Un grupo de locas madres en la plaza Dam
Circulando alrededor del monumento
Y la policía anunciando
Que no están en su sano juicio
Y son una amenaza para nuestro país
Y que Moscú les paga
Por todas sus mentiras y tonterías
La señora de Korte tuvo suerte en realidad
Al menos vio a su esposo y a su hijo de nuevo
Su esposo con nueve balazos en la espalda
Lo encontró después de semanas de búsqueda, preguntas, miradas
Entre una pila de cadáveres más o menos descompuestos
Donde también yacía su hijo, con todos sus miembros destrozados
Y la señora Leenders enloqueció y está ocupada todos los días
Investigando en el ayuntamiento
Y escribiendo largas cartas a la Cruz Roja
Y por las noches se sienta en la cocina en un duro taburete de madera
Acariciando una foto con la mano
Estribillo
La señora Verwijen fue testigo
De cómo su hija, embarazada
Fue interrogada, estuvo presente cuando la golpearon
Y tuvo que presenciar cómo la arrojaron a una esquina
Donde con una bayoneta le destrozaron el vientre
Simplemente desgarrada, como hacen con un animal
Casi no me sorprendería si un día lees
Que también aquí puede suceder, que ocurre
Y que la gente es arrastrada de sus hogares
Todos hemos sido testigos de esto cien veces
Y aún así decimos una y otra vez 'no lo sabía'
Tienen razón, señora, señor
Toda esa desgracia una y otra vez
No se puede hacer nada al respecto
No sé qué hacer
Porque nuestra propia sociedad
Es tan difícil y desagradecida
Resuélvelo tú mismo, dejen que sigan su camino
Ya tuve mi dosis diaria de miseria mundial