Tinta Roja
Paredón,
tinta roja en el gris
del ayer...
Tu emoción
de ladrillo, feliz
sobre mi callejón,
con un borrón
pintó la esquina...
Y aquel buzón
carmín,
y aquel fondín,
donde lloraba el tano
su rubio amor lejano
que mojaba con bon vin.
¿Dónde estará mi arrabal?...
¿Quién se robó mi niñez?...
¿En qué rincón, luna mía,
volcás como entonces
tu clara alegría?
Veredas que yo pisé,
malevos que ya no son.
Bajo tu cielo de raso
trasnocha un pedazo
de mi corazón...
Paredón,
tinta roja en el gris
del ayer...
Borbotón
de mi sangre infeliz
que vertí en el malvón
de aquel balcón
que la escondía...
Yo no sé
si fue negro de mis penas
o fue rojo de tus venas
mi sangría...
Por qué llegó y se fue
tras el carmín
y el gris
fondín lejano,
donde lloraba un tano
sus nostalgias de bon vin.
Rode Inkt
Muur,
rode inkt in het grijs
van gisteren...
Jouw emotie
van baksteen, blij
op mijn steegje,
met een vlek
verfde de hoek...
En die brievenbus
karmijn,
en die achtergrond,
waar de Italiaan huilde
om zijn verre blonde liefde
verzopen in bon vin.
Waar is mijn buurt gebleven?...
Wie heeft mijn kindertijd gestolen?...
In welke hoek, mijn maan,
stort je zoals toen
de heldere vreugde?
Stoepen die ik betrad,
schurken die er niet meer zijn.
Onder jouw satijnen hemel
waakt een stukje
van mijn hart...
Muur,
rode inkt in het grijs
van gisteren...
Kokende
van mijn ongelukkige bloed
dat ik vergoot in de geranium
van dat balkon
dat het verstopte...
Ik weet niet
of het zwart was van mijn verdriet
of het rood van jouw aderen
mijn bloeding...
Waarom kwam het en ging het
achter het karmijn
en het grijs
verre achtergrond,
waar een Italiaan huilde
om zijn nostalgieën van bon vin.