Pedacito De Cielo
La casa tenía una reja
Pintada con quejas
Y cantos de amor
La noche llenaba de ojeras
La reja, la hiedra
Y el viejo balcón
Recuerdo que entonces reías
Si yo te leía
Mi verso mejor
Y ahora, capricho del tiempo
Leyendo esos versos
¡Lloramos los dos!
Los años de la infancia
Pasaron, pasaron
La reja está dormida de tanto silencio
Y en aquel pedacito de cielo
Se quedó tu alegría y mi amor
Los años han pasado
Terribles, malvados
Dejando esa esperanza que no ha de llegar
Y recuerdo tu gesto travieso
Después de aquel beso
Robado al azar
Tal vez se enfrió con la brisa
Tu cálida risa
Tu límpida voz
Tal vez escapó a tus ojeras
La reja, la hiedra
Y el viejo balcón
Tus ojos de azúcar quemada
Tenían distancias
Doradas al sol
¡Y hoy quieres hallar como entonces
La reja de bronce
Temblando de amor!
Stukje van de Hemel
Het huis had een hek
Geverfd met klachten
En liefdesliedjes
De nacht vulde zich met wallen
Het hek, de klimop
En het oude balkon
Ik herinner me dat je toen lachte
Als ik je voorlas
Mijn beste vers
En nu, grilligheid van de tijd
Die die verzen leest
Huilen we allebei!
De jaren van de kindertijd
Zijn voorbij, zijn voorbij
Het hek slaapt van zoveel stilte
En in dat stukje van de hemel
Bleef jouw vreugde en mijn liefde
De jaren zijn voorbij
Verschrikkelijk, gemeen
Die die hoop achterlieten die niet zal komen
En ik herinner me jouw ondeugende gebaar
Na die kus
Gestolen uit het niets
Misschien is je warme lach
Verkoeld door de bries
Je heldere stem
Misschien ontsnapte het aan je wallen
Het hek, de klimop
En het oude balkon
Je ogen van gebrand suiker
Hadden afstanden
Goudkleurig in de zon
En vandaag wil je vinden zoals toen
Het bronzen hek
Trillend van liefde!