395px

Met mij

Roberto Murolo

Cu'mme

Scinne cu'mmè, n'fonn'ò mare a truvà chell' ca nun tenemm'accà
Viene cu'mmè, e accumiencia a capì comm'è inutil' astà asuffrì
Guarda stu mare, ca ce'nfonne 'e paure sta cercann' e ce'mparà.

Ah! comme se fà a dà i turmient' all'anema ca vò affunà
Si tu nun scinn' affunn' nunn'o può sapè
No! comme se fa a te piglià su tante quale ca ce stà
E può lassà stu core sulo, n'miezz'a via.

Saglie cu'mmè, e accumiencia a cantà 'nsieme 'e 'nnote ca ll'aria dà
Senza guardà, tu continua a vulà mentr'u viento ce porta'llà
Add'o ce stanno 'e parole cchiù belle e t'e piglie pe te'mparà.

Ah! comme se fà a dà i turmient' all'anema ca vò affunà
Si tu nun scinn' affunn' nunn'o può sapè
No! comme se fa a te piglià su tante quale ca ce stà
E può lassà stu core sulo, n'miezz'a via.

Ah! comme se fà a dà i turmient' all'anema ca vò affunà
Si tu nun scinn' affunn' nunn'o può sapè
No! comme se fa a te piglià su tante quale ca ce stà
E può lassà stu core sulo, n'miezz'a via.

Met mij

Zing met mij, laten we de zee in gaan om te vinden wat we hier niet hebben
Kom met mij, en begin te begrijpen hoe nutteloos het is om te lijden
Kijk naar deze zee, die ons onderdompelt in angsten die we proberen te vergelijken.

Ah! hoe kan je de kwellingen geven aan de ziel die wil zinken
Als jij niet zinkt, kan niemand het weten
Nee! hoe kan je zoveel te pakken krijgen als er zoveel is
En kan je dit hart alleen laten, halverwege.

Klim met mij, en begin samen te zingen met de nachten die de lucht ons geeft
Zonder te kijken, blijf je vliegen terwijl de wind ons meeneemt
Daar zijn de mooiste woorden en je neemt ze om te leren.

Ah! hoe kan je de kwellingen geven aan de ziel die wil zinken
Als jij niet zinkt, kan niemand het weten
Nee! hoe kan je zoveel te pakken krijgen als er zoveel is
En kan je dit hart alleen laten, halverwege.

Ah! hoe kan je de kwellingen geven aan de ziel die wil zinken
Als jij niet zinkt, kan niemand het weten
Nee! hoe kan je zoveel te pakken krijgen als er zoveel is
En kan je dit hart alleen laten, halverwege.

Escrita por: Enzo Gragnaniello