Nostalgia
Quiero emborrachar mi corazón
Para olvidar un loco amor
Que más que amor es un sufrir
Y aquí vengo para eso
A borrar antiguos besos
En los besos de otras bocas
Si su amor fue flor de un día
Porque causa es siempre mía
Esta cruel preocupación
Quiero por los dos mi copa alzar
Para olvidar mi obstinación
Y más la vuelvo a recordar
Nostalgias de escuchar su risa loca
Y sentir junto a mi boca, como
Un fuego su respiración
Angustias... De sentirme abandonado
Y sentir que otro a su lado, pronto
Pronto, le hablara de amor
Hermano, yo no quiero rebajarme
Ni pedirle, ni rogarle, ni decirle
Que no puedo más vivir
Desde mí triste soledad
Veré caer, las rosas muertas
De mí juventud
Gime bandoneón, tu tango, gris
Quizás a ti te hiera igual
Algún amor, sentimental
Llora mi alma de fantoche
Sola y triste en esta noche
Noche negra y sin estrellas
Si las copas traen consuelo, aquí estoy
Con mis desvelos
Para ahogarlos de una vez
Quiero emborrachar el corazón
Para después poder brindar
Por los fracasos del amor
Nostalgias de escuchar su risa loca
Y sentir junto a mi boca, como
Un fuego su respiración
Angustias... De sentirme abandonado
Y sentir que otro a su lado, pronto
Pronto le hablara de amor
Hermano, yo no quiero rebajarme
Ni pedirle, ni rogarle, ni decirle
Que no puedo mas vivir
Es mi triste soledad
Veré caer, las rosas muertas
De mi juventud
Nostalgie
Ik wil mijn hart bedwelmen
Om een gekke liefde te vergeten
Die meer dan liefde lijden is
En hier kom ik voor dat
Om oude kussen uit te wissen
In de kussen van andere monden
Als zijn liefde maar een dagbloem was
Waarom is die zorg dan altijd van mij?
Deze wrede bezorgdheid
Wil ik mijn glas heffen voor ons beiden
Om mijn koppigheid te vergeten
En weer denk ik aan haar
Nostalgieën van het horen van haar dolle lach
En te voelen bij mijn mond, hoe
Een vlam haar ademhaling is
Angsten... Van me verlaten voelen
En te voelen dat een ander naast haar, spoedig
Spoedig, haar van liefde zal spreken
Broer, ik wil me niet verlagen
Of vragen, of smeken, of zeggen
Dat ik niet meer kan leven
Vanuit mijn treurige eenzaamheid
Zal ik de dode rozen zien vallen
Van mijn jeugd
Klaag bandoneón, jouw tango, grijs
Misschien doet het jou ook pijn
Een of andere sentimentele liefde
Huilt mijn ziel van een schim
Alleen en treurig deze nacht
Zwarte nacht zonder sterren
Als de glazen troost brengen, hier ben ik
Met mijn slapeloze nachten
Om ze voor eens en altijd te verdrinken
Wil ik het hart bedwelmen
Om daarna te kunnen toosten
Op de mislukkingen van de liefde
Nostalgieën van het horen van haar dolle lach
En te voelen bij mijn mond, hoe
Een vlam haar ademhaling is
Angsten... Van me verlaten voelen
En te voelen dat een ander naast haar, spoedig
Spoedig, zal spreken van liefde
Broer, ik wil me niet verlagen
Of vragen, of smeken, of zeggen
Dat ik niet meer kan leven
Het is mijn treurige eenzaamheid
Zal ik de dode rozen zien vallen
Van mijn jeugd