395px

Mijn Leven

Rocío Durcal

Vida Mia

Siempre igual es el camino,
Que ilumina y dora el sol,
Si parece que el destino,
Más lo alarga para mi dolor.

Y este verde suelo,
Donde crece el cardo,
Lejos de aquel cielo,
Cerca de mi amor.

Y de cuando en cuando miro,
Para que lo envidie yo.

Vida mía,
Lejos más te quiero,
vida mía,
Piensa en mi regreso.

Sé que el oro,
No tendrá tus besos,
Y es por eso,
Que te quiero más.

Vida mía,
Hasta apuro el aliento,
Acercando el momento de acariciar,
Felicidad.

Sos mi vida,
Y quisiera llevarte,
A mi lado prendido y así ahogar,
Mi soledad.

Ya parece que la huella,
Va perdiendo su color,
Y saliendo las estrellas,
Dan al cielo todo su esplendor.

Y de poco a poco,
Luces de mi vida,
Dan sereno tono,
Mientras huye el sol.

De esas luces que yo veo,
En una la encendió.

Vida mía,
Lejos más te quiero,
vida mía,
Piensa en mi regreso.

Sé que el oro,
No tendrá tus besos,
Y es por eso,
Que te quiero más.

Vida mía,
Hasta apuro el aliento,
Acercando el momento de acariciar,
Felicidad.

Sos mi vida,
Y quisiera llevarte,
A mi lado prendido y así ahogar,
Mi soledad.

Mijn Leven

Altijd hetzelfde is de weg,
Die verlicht en de zon verguld,
Als het lijkt dat het lot,
Het alleen maar verlengt voor mijn pijn.

En deze groene grond,
Waar de distel groeit,
Ver weg van die lucht,
Dichtbij mijn liefde.

En van tijd tot tijd kijk ik,
Zodat ik het kan benijden.

Mijn leven,
Ver weg hou ik meer van je,
mijn leven,
Denk aan mijn terugkeer.

Ik weet dat goud,
Geen jouw kussen zal hebben,
En daarom,
Hou ik nog meer van je.

Mijn leven,
Tot ik mijn adem haast,
Naderend het moment om te strelen,
Geluk.

Jij bent mijn leven,
En ik zou je willen meenemen,
Aan mijn zijde vast en zo verdrinken,
Mijn eenzaamheid.

Het lijkt al alsof de afdruk,
Zijn kleur verliest,
En de sterren verschijnen,
Geven de lucht al zijn pracht.

En beetje bij beetje,
Lichten van mijn leven,
Geven een serene toon,
Terwijl de zon vlucht.

Van die lichten die ik zie,
In één heeft ze aangestoken.

Mijn leven,
Ver weg hou ik meer van je,
mijn leven,
Denk aan mijn terugkeer.

Ik weet dat goud,
Geen jouw kussen zal hebben,
En daarom,
Hou ik nog meer van je.

Mijn leven,
Tot ik mijn adem haast,
Naderend het moment om te strelen,
Geluk.

Jij bent mijn leven,
En ik zou je willen meenemen,
Aan mijn zijde vast en zo verdrinken,
Mijn eenzaamheid.

Escrita por: Dofre L, Osvaldo Nicolas Fresedo