Hetjan á fjallinu
Hugrekkið glampaði í augum hans
og hendurnar hættu að skjálfa.
Hátt settu marki skyldi hann ná
hæðina skyldi hann loks sigra.
Leiðina þekkti sem lófa sinn
og lengdina vissi upp á hár.
Ferðin auðveld var ásýndar
en erfiðust hugsunin sjálf.
Á fjallinu miðju hann hjartað fann
fastar slá en fyrr.
Í eitt augnablik hann aftur leit
þá angistin hetjuna greip.
Vindbarinn tróndi toppnum á
tárvotur brosti breitt.
Í dag hafði hann sigrað sjálfan sig
sína þyngstu þraut hafði leyst.
El héroe en la montaña
El coraje brillaba en sus ojos
y sus manos dejaron de temblar.
Alto puso el objetivo que debía alcanzar
la cima finalmente debía conquistar.
Conocía el camino como la palma de su mano
y la distancia se extendía hasta el cielo.
El viaje era fácil a simple vista
pero el pensamiento más difícil en sí mismo.
En el corazón de la montaña encontró
sus latidos firmes como nunca antes.
En un instante volvió a mirar
entonces la angustia agarró al héroe.
El viento soplaba en la cima
una sonrisa amplia se dibujó con lágrimas.
Ese día se había vencido a sí mismo
había resuelto sus mayores desafíos.