Deray
Se oye hablar de un canto de mujer
Nadie la ha podido ver
La leyenda habla de una voz sin piel
Desde el cielo llora y sin querer
Deja lágrimas caer
Cuando llueve todos dicen que es Deray
La voz de la tristeza es Deray
Nadie estuvo en el amanecer
De los tiempos pero creen
Que la luna allí se enamoró de él... ye ye ye ye
Dice el viento que ella se acercó
Tanto que su rostro ardió
Y por eso esconde su dolor Deray
La cara oculta de la luna es Deray
Amor letal, que canta para no llorar
Luna canta para él
Amanece y cuentan que
En los días de calor
El sol muere de pasión
El mar son lágrimas que hizo llover
La voz de la tristeza Deray
Deray
Men hoort praten over een lied van een vrouw
Niemand heeft haar ooit gezien
De legende spreekt van een stem zonder huid
Vanuit de hemel huilt ze en zonder het te willen
Laat ze tranen vallen
Wanneer het regent zeggen ze allemaal dat het Deray is
De stem van de verdriet is Deray
Niemand was bij de dageraad
Van de tijden, maar ze geloven
Dat de maan daar verliefd op hem werd... ja ja ja ja
De wind zegt dat ze dichterbij kwam
Zoveel dat haar gezicht verbrandde
En daarom verbergt ze haar pijn, Deray
Het verborgen gezicht van de maan is Deray
Dodelijke liefde, die zingt om niet te huilen
Maan, zing voor hem
De dageraad komt en ze zeggen dat
In de warme dagen
De zon sterft van passie
De zee zijn tranen die het liet regenen
De stem van het verdriet, Deray