Sebastián
En cada barrio hay, por lo menos, un loco.
El del nuestro se llamaba "sebastián".
Lavaba carros y hacía de todo un poco,
Para ganarse el pan.
"sebastian" tenía una novia imaginaria,
Y con ella discutía sin cesar.
Se ataba al cuello una capa hecha de trapos
Y corriendo por las calles lo escuchábamos gritar:
"sebastian, si me quieres conquistar,
Sólo las estrellas bastarán;
Sólo las estrellas bastarán".
En cada loco hay, por lo menos, un sueño.
Ser amado era el ideal de "sebastian"
Con papel, lata, cartón y mucho empeño
Comenzó su plan.
Por amor alucinando, implacable,
Fue creando la más grande super nave espacial,
Para irse con su novia,
"de nuestro barrio de mierda hacia el mundo sideral".
En cada sueño hay, por lo menos, un drama,
Y en angustias se enredaba "sebastian".
Una noche, cuando con el cielo hablaba,
Sobre el horizonte vio una luz cruzar.
Feliz gritó, - "espérame" -
Y lo vi correr lanzándose en el mar,
Tratando aquel destello recobrar,
Porque "sólo las estrellas bastarán;
Sólo las estrellas bastarán!"
Sobre la arena sucia de la playa del mercado
Hay una vaina que parece un proyectil.
De sus alas cuelga una capa de trapos;
De su sombra, una soledad sin fin.
Su novia imaginaria aún lo espera.
En las noches hace guardia, frente al mar.
Nadie la conquistará.
A ninguna otra ilusión se entregará,
Fiel al loco que le dió la eternidad,
Porque sólo las estrellas bastarán.
Sólo las estrellas bastarán:
Sólo las estrellas bastarán!
Sebastián
In elke buurt is er, minstens, een gek.
De onze heette "Sebastián".
Hij waste auto’s en deed van alles wat,
Om zijn brood te verdienen.
"Sebastián" had een denkbeeldige vriendin,
En met haar discussieerde hij eindeloos.
Hij bond een cape van lappen om zijn nek
En rennend door de straten hoorden we hem schreeuwen:
"Sebastián, als je me wilt veroveren,
Zijn alleen de sterren genoeg;
Alleen de sterren zijn genoeg."
In elke gek schuilt, minstens, een droom.
Gekend worden was het ideaal van "Sebastián".
Met papier, blik, karton en veel inzet
Begon hij aan zijn plan.
Voor de liefde hallucinerend, onverbiddelijk,
Creëerde hij het grootste ruimteschip,
Om met zijn vriendin te vertrekken,
"Van onze kutbuurt naar de sterrenhemel."
In elke droom schuilt, minstens, een drama,
En in angsten raakte "Sebastián" verstrikt.
Op een nacht, terwijl hij met de lucht sprak,
Zag hij een licht over de horizon flitsen.
Blij schreeuwde hij, - "wacht op me" -
En ik zag hem rennen, zich in de zee storten,
Proberend die flits terug te krijgen,
Want "alleen de sterren zijn genoeg;
Alleen de sterren zijn genoeg!"
Op het vuile zand van het marktstrand
Ligt een huls die lijkt op een projectiel.
Van zijn vleugels hangt een cape van lappen;
Van zijn schaduw, een eindeloze eenzaamheid.
Zijn denkbeeldige vriendin wacht nog steeds op hem.
's Nachts houdt ze wacht, voor de zee.
Niemand zal haar veroveren.
Aan geen andere illusie zal ze zich overgeven,
Trouw aan de gek die haar de eeuwigheid gaf,
Want alleen de sterren zijn genoeg.
Alleen de sterren zijn genoeg:
Alleen de sterren zijn genoeg!
Escrita por: R. Blades