Astrolábios
Arde-me o siso
Coração ungido a ferrolho
Arde-me entorpecido
Vil vão
Novamente novo
Como nunca pode ser um outro
Uma lágrima na lapela
Paz de espírito
Ontem eu lamentei demais
Por mãos que me jogaram
Nesse espaço de astrolábios
Hoje aprendi como
Se voam as mãos
Como se vão
Como carvão nos lábios
O homem tem de voar
Enquanto cai
Tem de alcançar
E vai
Astrolabiën
Mijn verstand brandt
Hart verzegeld met een slot
Ik voel me verdoofd
Willekeurig
Weer als nieuw
Zoals het nooit anders kan zijn
Een traan op de revers
Vrede in mijn geest
Gisteren heb ik te veel gejammerd
Om handen die me gooiden
In deze ruimte van astrolabiën
Vandaag heb ik geleerd hoe
De handen vliegen
Hoe ze verdwijnen
Als kolen op de lippen
De man moet vliegen
Terwijl hij valt
Hij moet reiken
En gaat
Escrita por: Kleber Albuquerque, Gero Camilo