Todavia Respiro
Me vieron con los ojos tristes
Y la fe colgando de un hilo
Con tantas noches en el pecho
Y el miedo durmiendo conmigo
Me vieron tragando en silencio
Para no caer frente a todos
Mientras hablaban de mi vida
Sin saber lo que era mi dolor
Tuve el alma hecha pedazos
Tuve días sin respirar
Tuve el mundo entre los hombros
Y aun así, seguí igual
Porque hay golpes que no matan
Pero te cambian la voz
Y yo aprendí desde tan abajo
A salvarme sola del dolor
Me juzgaron desde lejos
Me pusieron otro papel
Pero nadie vio mis ruinas
Nadie vio cómo quedé
Y ahora vuelvo más entera
Más herida, puede ser
Pero tengo el pulso firme
Y no me pienso perder
Todavía respiro
Todavía sigo en pie
Aunque todo se hizo oscuro
No me pudieron vencer
Todavía respiro
Todavía sigo acá
Con el fuego de mis ruinas
Nadie me va a apagar
Fui un susurro en la tormenta
Una sombra contra la pared
Una mujer hecha pedazos
Aprendiendo a no ceder
No hubo manos en la caída
No hubo red, no hubo después
Solo este corazón cansado
Repitiendo: Vuelve otra vez
Yo conozco bien el frío
De no tener dónde ir
De mirar hacia los lados
Y sentirme lejos de mí
Pero también sé que una herida
Puede enseñarte a volver
Cuando una mujer toca fondo
Y decide renacer
Que hablen todo lo que quieran
Yo ya no les doy mi voz
Hay silencios que se vuelven
Más fuertes que el rencor
No me hice con promesas
Ni esperando comprender
Me hice fuerte entre las sombras
Cada vez que me quebré
Todavía respiro
Todavía sigo en pie
Aunque todo se hizo oscuro
No me pudieron romper
Todavía respiro
Todavía sigo acá
Con la fuerza de mis noches
Nadie me va a parar
Todavía respiro
Y no me pienso esconder
Si preguntan por mi nombre
Diles que volví de pie
Ik Adem Nog
Ze zagen me met verdrietige ogen
En het geloof hing aan een draad
Met zoveel nachten op mijn borst
En de angst die bij me sliep
Ze zagen me in stilte slikken
Om niet voor iedereen te vallen
Terwijl ze over mijn leven spraken
Zonder te weten wat mijn pijn was
Ik had mijn ziel in stukken
Ik had dagen zonder adem
Ik droeg de wereld op mijn schouders
En toch ging ik gewoon door
Want er zijn klappen die je niet doden
Maar je stem veranderen
En ik leerde van zo ver beneden
Om mezelf te redden van de pijn
Ze oordeelden van ver weg
Ze gaven me een andere rol
Maar niemand zag mijn puinhoop
Niemand zag hoe ik was
En nu kom ik terug, sterker
Meer gewond, dat kan zijn
Maar ik heb een stevige pols
En ik ben niet van plan om te verliezen
Ik adem nog
Ik sta nog rechtop
Ook al werd alles donker
Ze konden me niet verslaan
Ik adem nog
Ik ben hier nog steeds
Met het vuur van mijn ruïnes
Zal niemand me doven
Ik was een fluistering in de storm
Een schaduw tegen de muur
Een vrouw in stukken
Die leerde niet toe te geven
Er waren geen handen bij de val
Geen net, geen daarna
Alleen dit vermoeide hart
Dat herhaalt: Kom terug
Ik ken de kou goed
Van geen plek om heen te gaan
Van om me heen kijken
En me ver van mezelf voelen
Maar ik weet ook dat een wond
Je kan leren terug te komen
Wanneer een vrouw de bodem raakt
En besluit opnieuw te leven
Laat ze maar praten wat ze willen
Ik geef ze mijn stem niet meer
Er zijn stiltes die sterker worden
Dan wrok ooit kan zijn
Ik maakte me niet met beloftes
Of wachtend op begrip
Ik werd sterk tussen de schaduwen
Elke keer dat ik brak
Ik adem nog
Ik sta nog rechtop
Ook al werd alles donker
Ze konden me niet breken
Ik adem nog
Ik ben hier nog steeds
Met de kracht van mijn nachten
Zal niemand me stoppen
Ik adem nog
En ik ben niet van plan me te verstoppen
Als ze vragen naar mijn naam
Zeg dan dat ik weer terug ben, rechtop.