Flor de Piel
Hoy os traigo el corazón, fuera del pecho
He dejado la razón a un lado, para estar aquí
Hago caso a mi intuición, siempre lo he hecho
Hago caso al niño encarcelado que hay dentro de mí
Porque es sincero, él nunca me miente
Y sabe que todo lo que quiero es ¡ser feliz!
Sabe que muero constantemente
La vida es un camino que te obliga a caminar hasta morir
Oh flor marchita
¿Qué te ha pasado?
Quizás has muerto, de sed
O quizás te has ahogado
Y es que no necesitas, todo lo que quieres
Después de nuestra manos, nuestros ojos
Nuestras bocas, nuestras pieles
No hay nada
Bloem van de Huid
Vandaag breng ik mijn hart, buiten mijn borst
Ik heb de rede aan de kant gezet, om hier te zijn
Ik luister naar mijn intuïtie, dat heb ik altijd gedaan
Ik luister naar het kind dat gevangen zit, diep van binnen
Want hij is oprecht, hij liegt nooit tegen me
En hij weet dat alles wat ik wil, is gelukkig zijn!
Hij weet dat ik constant sterf
Het leven is een pad dat je dwingt te lopen tot je sterft
Oh verwelkte bloem
Wat is er met je gebeurd?
Misschien ben je gestorven, van de dorst
Of misschien ben je verdronken
En je hebt niet nodig, alles wat je wilt
Na onze handen, onze ogen
Onze monden, onze huiden
Is er niets
Escrita por: Roberto Ruido