Kendim Için
sago acıyla yoğrulur , kendi yağında kavrulur
mutluluğum yavrudur , paranoyak olduğum doğrudur
dilim damağımı kurutur , çölde yağmur kurudur
sessizliğim konuşur , ben dünyayla boğuşur
herkes birgün soğuyacak bu fani gidici hayattan
bütün bedenler soğuyacaktır, elbet yavaştan
kıyamet toplantısında ölecek haramiler telaştan
ne ev ne pul ne çul ne bir kul
geride kalacak dünyadan
olması gerken şeylerin adını iyilik yapmak koymuşlar
baksana dedelerimiz toprak altına doğmuşlar
rapunzelin saçlarını yolmuşlar ya komşular
7 cücelerin prensesi ölmüş uçurumdan bir bir atlamışlar
porselen bir tabut bayım sağıma soluma çarparım
bende rüya çok sende tabir boldur aslanım
sago aynı şarkıyı söyleyeli 9 sene olmuş
vakit kendini öldürürken sevdiklerim yok olmuş
hergün bir adım daha fark atmaktayım bu dünyaya
uzaktan tanıdık oluyorum yakınlaştığım bu yabancıya
eski mumun kokusu kalır fitili küser aydınlığa
dilsizlerle rap yapan bir kör sagopa sayfalarda
nakarat
ben bana kendim için lazımım , hatıram olsun sana şarkım
lapa lapa kar yağsın , manzaralarımı beyazlara boyayın
bennn
bugün ölebirim
şu an ölebilirim
her an ölebilirim
agresiflik titretirken kalbimin bam telini
yeni kapılar kilitlenir ve bende anahtarlar eksik
mirasım hak edene kalsın moda değil bu rap
hergün yeniden doğduğum için kendimi tekrar etmem zor
hergün eridiğim için kendimi buz küpü yapmam zor
tedavim için yeni bir ilaç gerkeli doktor
olmak için tüm savaşları ihtişamlı imparator
cenk halinde akranlarım şarkılar birbirini yiyor
vardır tekliğe alışıklığım ve tetikle tanışıklığım
kertenkele misali bir parçamı yolda bırakmışlığım
vardır içmedende bir köşeye sızmışlığım
en kötü zamanlarımda arkadaşımdı yalnızlığım
vardır ayaklarımı kullanmayıp kollarımla kaçmışlığım
iftira izdihamında kendimi 4 bir tarafa dağıtmışlığım
bir kenarda cüretim diğer yanda alışmışlığım
zerrelerime işler ürperiş ayazla kaplı karanlığım
nakarat
ben bana kendim için lazımım , hatıram olsun sana şarkım
lapa lapa kar yağsın , manzaralarımı beyazlara boyayın
bennn
bugün ölebirim
şu an ölebilirim
her an ölebilirim
Voor Mijzelf
sneeuwvlokken vallen, ik kook in mijn eigen sap
mijn geluk is een kind, het klopt dat ik paranoïde ben
mijn tong droogt op, de regen is droog in de woestijn
mijn stilte spreekt, ik vecht met de wereld
iedereen zal op een dag koud worden van dit vergankelijke leven
alle lichamen zullen koud zijn, dat komt vanzelf
in de apocalyps zullen de dieven sterven van de stress
geen huis, geen postzegel, geen vod, geen mens
wat achterblijft van deze wereld
wat er zou moeten zijn, hebben ze goedheid genoemd
kijk, onze voorouders zijn onder de grond begraven
ze hebben Rapunzel's haar geknipt, ja, de buren
de prinses van de zeven dwergen is van de klif gesprongen
een porseleinen kist, ik ben moe, ik bots tegen de muur
ik heb veel dromen, jij hebt veel interpretaties, mijn leeuw
sneeuwvlokken vallen, het is al 9 jaar geleden dat ik dit nummer zong
terwijl de tijd zichzelf doodt, zijn mijn geliefden verdwenen
iedere dag zet ik een stap verder in deze wereld
ik word een vreemde die ik van een afstand ken
de geur van de oude kaars blijft, de lont is boos op het licht
ik rap met doven, een blinde Sagopa op de pagina's
refrein
ik heb mezelf nodig voor mezelf, mijn herinnering is jouw nummer
laat het maar sneeuwen, schilder mijn uitzichten wit
ik
kan vandaag sterven
ik kan nu sterven
ik kan elk moment sterven
agressie trilt de snaren van mijn hart
nieuwe deuren worden op slot gedaan en ik heb geen sleutels
mijn erfgoed moet bij de rechtmatige eigenaar blijven, dit is geen mode
het is moeilijk om mezelf opnieuw te herhalen omdat ik elke dag opnieuw geboren word
het is moeilijk om mezelf een ijsblokje te maken omdat ik elke dag smelt
ik heb een nieuwe medicijn nodig voor mijn behandeling, dokter
om een imperator te zijn, moet ik alle oorlogen overleven
in de strijd eten mijn leeftijdsgenoten elkaar op
ik heb een enkele verbinding en ik ben in de schijnwerpers
ik heb een deel van mezelf achtergelaten op de weg als een hagedis
ik heb me verstopt in een hoek zonder te drinken
in mijn slechtste tijden was ik alleen achter me
ik heb mijn voeten niet gebruikt en ben met mijn armen weggerend
in de chaos van laster heb ik mezelf in alle richtingen verspreid
ik heb moed aan de ene kant en ben aan de andere kant gevangen
mijn deeltjes worden doordrenkt met de rilling van de koude duisternis
refrein
ik heb mezelf nodig voor mezelf, mijn herinnering is jouw nummer
laat het maar sneeuwen, schilder mijn uitzichten wit
ik
kan vandaag sterven
ik kan nu sterven
ik kan elk moment sterven