Gray
きっと誰もが夢見ている
kitto dare mo ga yume miteiru
眩い明日で満たされた世界を
mabayui asu de mitasareta sekai wo
きっと僕には関わりのない
kitto boku ni wa kakawari no nai
消えないので塗り潰されてる
kienai node nuri tsubusareteru
どうして泣いているのだろうか
doushite naiteiru no darou ka
誰かの憎しみを受けるべきだと言うの
dareka no nikushimi wo ukeru beki da to iu no
いつからこんなことになった
itsu kara konna koto ni natta
答えは残りもない
kotae wa nokori mo nai
歩き出した感情乗れば
aruki dashita kanjou noreba
水色淡く差し込んでいて
mizuiro awaku sasatteite
溢れ出した心私は泣いて覚えている
afure dashita kokoro watashi wa naite oboeteiru
いつからだろう僕の心が解けてゆく
itsukara darou boku no kokoro ga hodokete yuku
きっと誰もが夢見ている
kitto dare mo ga yume miteiru
世界の色を自分で決めること
sekai no iro wo jibun de kimeru koto
きっといつしか気づくのだろう
kitto itsu shika kizuku no darou
舞台の隅で立ち尽くし分に
butai no sumi de tachi tsukushi bun ni
僕らも諦めているんだ
bokura mo akiramete iru nda
誰かの憎しみの諦めであること
dareka no nikushimi no akirame de aru koto
いつしか感情は曇って
itsu shika kanjou wa kumotte
灰色の僕でいた
haiiro no boku de ita
空が僕を笑っている
sora ga boku wo waratteiru
その青さの憧れた
sono aosa no akogareta
君のように生きられただと
kimi no you ni ikirareta da to
何のなかっただろう
nanno nakatta darou
きっと愛されることが怖くて
kitto aisareru koto ga kowakute
蛇腹の部屋に逃げ込んだ
dasai no heya ni nigekonda
色泥れた世界の流れ
iro dorareta sekai no nagare
もう一度生きてみたい
mou ichido ikite mitai
歩き出した感情乗れば
aruki dashita kanjou noreba
水色淡く差し込んでいて
mizuiro awaku sasatteite
溢れ出した心私はまだ覚えている
afure dashita kokoro watashi wa mada oboeteiru
いつからだろう
itsu kara darou
ずっと前に凍りついていた
zutto mae ni koori tsuiteita
僕の感情が色付いてく
boku no kanjou ga irozuitek
Grijs
Zeker, iedereen droomt ervan
In een wereld vol stralende morgen
Zeker, het heeft niets met mij te maken
Verdoezeld door wat niet verdwijnt
Waarom ben ik aan het huilen?
Zeggen dat ik de haat van iemand moet ondergaan
Sinds wanneer is dit zo?
Er is geen antwoord meer over
Als ik de emoties laat stromen
Komt er een zachte lichtblauwe gloed binnen
Mijn hart overstroomt, ik herinner het me nog
Sinds wanneer smelt mijn hart weg?
Zeker, iedereen droomt ervan
Zelf de kleuren van de wereld bepalen
Zeker, op een dag zal ik het beseffen
Stilstaand in de hoek van het podium
Ook wij hebben opgegeven
Het is de opgave van iemands haat
Op een dag worden de emoties vaag
En ben ik grijs gebleven
De lucht lacht me toe
Verlangend naar die blauwe kleur
Zou ik kunnen leven zoals jij?
Wat zou er dan niet zijn?
Zeker, ik ben bang om geliefd te worden
Ik vluchtte naar een kamer met een golvende muur
De stroom van deze kleurloze wereld
Ik wil het nog een keer proberen
Als ik de emoties laat stromen
Komt er een zachte lichtblauwe gloed binnen
Mijn hart overstroomt, ik herinner het me nog
Sinds wanneer?
Al heel lang geleden was ik bevroren
Zijn mijn emoties weer gekleurd?