Tren Al Eden
Noche explotable del mes de Diciembre.
Y el verano asomando su vientre.
Un ego sobrevolando la atmósfera.
y la prudencia dentro de una bóveda.
Una histeria innecesaria,
así como descabellada,
abandoné cuando te vi.
Sentí estragos en el pecho,
del más loco frenesí.
Abundancia de promesas,
y una súplica de ayuda
para ir juntos a la luna.
Pasional como sutil
me arrebataste el cielo y lo adornaste.
Y con el tiempo me enseñaste
Qué es el amor, y que en la cama no hay restricción.
Hoy sé que no debe existir
placer como admirarte reir.
Nunca va a haber otra mujer que me ame así.
Si ves que hago todo a prisa
vas a ver una sonrisa
cuando esté por concluir.
Lo hago para estar más tiempo
donde siempre soy feliz:
en tu espalda, que este día,
ha de ser andén del tren
que me lleva hasta el edén.
Y yo voy a sonreir
mientras las sábanas que cubren nuestros cuerpos.
no dejen escapar el fuego
que se encendió por nuestras pieles haciendo fricción.
Arraigados de pasión:
tendré que enterrarme en el sol
para volver a sentir ese calor.
Trein naar het Eden
Explosieve nacht van de maand December.
En de zomer die zijn buik laat zien.
Een ego dat door de atmosfeer zweeft.
en de voorzichtigheid in een kluis.
Een onnodige hysterie,
zo absurd als het maar zijn kan,
verliet ik toen ik je zag.
Ik voelde verwoesting in mijn borst,
vanaf de meest gekke razernij.
Overvloed aan beloftes,
en een smeekbede om hulp
dat we samen naar de maan gaan.
Passioneel zoals subtiel
nam je de hemel van me af en versierde het.
En met de tijd leerde je me
wat liefde is, en dat er in bed geen restricties zijn.
Vandaag weet ik dat er niet moet zijn
plezier zoals jou te zien lachen.
Er zal nooit een andere vrouw zijn die me zo liefheeft.
Als je ziet dat ik alles haastig doe,
zie je een glimlach
wanneer ik bijna klaar ben.
Ik doe het om langer te zijn
waar ik altijd gelukkig ben:
op jouw rug, die deze dag,
het perron van de trein moet zijn
die me naar het Eden brengt.
En ik ga glimlachen
terwijl de lakens die onze lichamen bedekken,
het vuur niet laten ontsnappen
dat ontstoken is door onze huiden die wrijving maken.
Verankerd in passie:
moet ik me in de zon begraven
om die warmte weer te voelen.