Unos Versos
Si vas a presumir superación
Procura no evidenciar
Que soy tu recurrente pensamiento
Se puso el sol entre las cándidas
Paredes tristes de papel
Que perfumaban de óxido
A mi almohada
Crujió el horror de sus miradas
Y me incrustó en la piel
La perversión de perseguirte
Aunque no te de el alba
La Paternal sin nuestro rastro
La algarabía que le arrebatamos
Después de habérsela proliferado
Despide hastío el empedrado
Que hacías de algodón con cada aliento
Que un diablo relojeaba desde el umbral
Anidado en tu recuerdo
Comprendí que no
Pudo pasarme algo mejor
Sin embargo, al gran milagro
De tu perfección
Lo amordazaste en el terror
Yo prometí darte unos versos
Se me hizo tarde, puede ser, o no
Tal vez no fuimos más que los intentos
O la expresión más infernal
En el encuentro de dos cuerpos
Si vas a presumir superación
Procurá no evidenciar
Que soy tu recurrente pensamiento
Hoy asistí a tus inventos
Patética tu forma de menospreciar tu más amado cuento
Anidado en tu recuerdo
Comprendí que no
Pudo pasarme algo mejor
Sin embargo, al gran milagro
De tu perfección
Lo amordazaste en el terror
Eras un cisne azul en el pantano
Cómo es posible que tus alas no
Pudieran navegar por otros cielos
Y aunque te ahogaste en tu moral
Yo prometí darte unos versos
Een paar verzen
Als je gaat opscheppen over je groei
Zorg dan dat je niet laat zien
Dat ik je terugkerende gedachte ben
De zon ging onder tussen de onschuldige
Treurige muren van papier
Die geuren van roest
Op mijn kussen
Het gruwel van hun blikken kraakte
En boorde zich in mijn huid
De perverse drang om je te achtervolgen
Ook al geeft de dageraad je niet
La Paternal zonder onze sporen
De vreugde die we haar ontnamen
Nadat we het hadden verspreid
Verdrijft de verveling van het geplaveide
Dat je van katoen maakte met elke ademtocht
Die een duivel vanuit de drempel in de gaten hield
Genesteld in je herinnering
Begreep ik dat niet
Er iets beters voor mij had kunnen gebeuren
Toch, aan het grote wonder
Van jouw perfectie
Heb je het in de angst gemuilkorfd
Ik beloofde je een paar verzen te geven
Het werd laat, misschien, of niet
Misschien waren we niet meer dan de pogingen
Of de meest infernale expressie
Bij de ontmoeting van twee lichamen
Als je gaat opscheppen over je groei
Zorg dan dat je niet laat zien
Dat ik je terugkerende gedachte ben
Vandaag was ik getuige van je uitvindingen
Pathetisch, je manier om je meest geliefde verhaal te minachten
Genesteld in je herinnering
Begreep ik dat niet
Er iets beters voor mij had kunnen gebeuren
Toch, aan het grote wonder
Van jouw perfectie
Heb je het in de angst gemuilkorfd
Je was een blauwe zwaan in de moeras
Hoe is het mogelijk dat je vleugels niet
Door andere luchten konden navigeren
En hoewel je verdronk in je moraal
Beloofde ik je een paar verzen