Penumbras
La noche se perdió en tu pelo
La luna se aferró a tu piel
Y el mar se sintió celoso
Y quiso en tus ojos
Estar él también
Tu boca, sensual, peligrosa
Tus manos, la dulzura son
Tu aliento, fatal fuego lento
Que quema mis ansias
Y mi corazón
Ternuras que sin prisa apuras
Caricias que brinda el amor
Caprichos muy despacio dichos
Entre la penumbra
De un suave interior
Te quiero y ya nada importa
La vida lo ha dictado así
Si quieres, yo te doy el mundo
Pero no me pidas que no te ame así
Que no te ame así
Que no te ame así
Schaduwen
De nacht is verloren in je haar
De maan heeft zich vastgeklampt aan je huid
En de zee voelde jaloezie
En wilde in je ogen
Ook aanwezig zijn
Je mond, sensueel, gevaarlijk
Je handen, de zoetheid zelf
Je adem, dodelijk langzaam vuur
Dat mijn verlangens verbrandt
En mijn hart
Zachtjes die je zonder haast doorloopt
Strelingen die de liefde biedt
Capriolen heel langzaam uitgesproken
Tussen de schaduwen
Van een zachte binnenkant
Ik hou van je en verder doet er niets toe
Het leven heeft het zo bepaald
Als je wilt, geef ik je de wereld
Maar vraag me niet om je niet zo te beminnen
Om je niet zo te beminnen
Om je niet zo te beminnen