El Maniquí
Tan sólo quedó al fin
El viejo maniquí donde probabas tú
La seda y el chifón que llamó la atención
A todo aquel que vió tu cuerpo de princesa
Y ahora quedó allí
Tirado en un rincón en el viejo desván
Guardando la emoción de cosas que no están
Y vuelvo a recordar las horas de tibieza
Y creo revivir
El loco ir y venir, tu cuerpo de mujer
Buscando por doquier el nuevo figurín
Para poder lograr decorar tu belleza
Y yo desde un rincón contemplo tu actuación
Tratando conseguir con gran preocupación
Algún nuevo color que luego te pondrás
Y lucirás coqueta
Las lágrimas empañan la visión
Y veo en el rincón del viejo maniquí
A aquélla
Que yo quise
Dime tú
¿Porqué me abandonaste?
¿O acaso no lograste las cosas que soñabas?
¿No viste con qué ganas que yo trabajaba
Luchando sin descanso para darte mi abrigo?
¿O acaso...?
¿O acaso no entendiste que te amaba?
Como te ama un amante
Como quiere un amigo
Mas tú
Creíste que eras reina
Que yo tu esclavo debía darte todo y así
Y así te di mi honor, y me anulaste
Y te regalé todo
Te di mi sangre, mis sentidos, mis caricias y tú
Todo lo tomaste
Y me anulaste
Mas, mas cuando te pedí un poco de amor
Tú, sin mirar hacia atrás, te marchaste
Devuélveme el amor
Dame la vida
Dame la vida que te di
Dame los sueños
Devuelve el corazón aquí a mi pecho
Que ya vacío y ya deshecho
De llorar se acuerda hoy de ti
Dame al amor
Dame la vida
De Mannequin
Er bleef uiteindelijk maar één ding over
De oude mannequin waar jij altijd paste
De zijde en het chiffon die de aandacht trokken
Van iedereen die jouw prinsessenlichaam zag
En nu ligt hij daar
Verlaten in een hoek van de oude zolder
Bewaart de emotie van dingen die er niet meer zijn
En ik herinner me weer de uren van warmte
En ik geloof dat ik herleef
De gekke heen en weer beweging, jouw vrouwelijk lichaam
Zoekend overal naar het nieuwe figuur
Om jouw schoonheid te kunnen versieren
En ik vanuit een hoek aanschouw jouw optreden
Proberend met grote bezorgdheid
Een nieuwe kleur te vinden die je later zult dragen
En er verleidelijk uitzien
De tranen vertroebelen mijn zicht
En ik zie in de hoek van de oude mannequin
Diegene
Die ik wilde
Zeg me
Waarom heb je me verlaten?
Of kon je de dingen die je droomde niet bereiken?
Heb je niet gezien met hoeveel enthousiasme ik werkte
Strijdend zonder rust om je mijn bescherming te geven?
Of misschien...?
Of misschien begreep je niet dat ik van je hield?
Zoals een minnaar je liefheeft
Zoals een vriend je wil
Maar jij
Dacht dat je een koningin was
Dat ik jouw slaaf was die je alles moest geven en zo
En zo gaf ik je mijn eer, en maakte je me nietig
En ik gaf je alles
Ik gaf je mijn bloed, mijn zintuigen, mijn strelingen en jij
Nam alles
En maakte me nietig
Maar, maar toen ik je vroeg om een beetje liefde
Jij, zonder om te kijken, ging weg
Geef me de liefde terug
Geef me het leven
Geef me het leven dat ik je gaf
Geef me de dromen
Geef mijn hart hier terug in mijn borst
Dat al leeg en al kapot
Van het huilen zich vandaag aan jou herinnert
Geef me de liefde
Geef me het leven