Ad Vitam Aeternam
Vatrena kisa napolju pretvara sve u prah I pepeo,
Noseci za sobom gresne smrtnike pred vrata pakla
Mrak I tisina ispunjavaju sobe,kojima lutam mesecima,
Postaju moji prijatelji u ovim jezivim hodnicima
Plamen koji u meni gori,tuga koja me prati,
Smrt koja me ceka,gresna dusa vise ne postoji
Ad infinitum
Seti se da u nesreci sacuvas pribranost,
Jedan suncan dan nadoknadice sve crne dane,
Beda je uvek pratilac duga.
Ad vitam aeternam
Melodija koju vetar pravi nanoseci pepeo mrtvih na prozore,
Je muzika za moju gresnu dusu kojoj nema spasa
Osudjen da smrt docekam bez voljene osobe u zagrljaju,
Stojim u mracnom holu I gledam kako me dusa napusta
Sada me ispunjava samo crna reka suza na mom licu,
Krv,kojom pisem po zidovima "gde si",
Prikazuje mi tebe I tvoj oprostaj.
Dusa koju mogu da osetim
I vidim ispred sebe polako odlazi,
Zajedno sa mrakom I tisinom....ostajem sam
Ad vitam aeternam
Ad Vitam Aeternam
Vurend de regen buiten verandert alles in stof en as,
Met zondige stervelingen naar de poorten van de hel.
Donkerte en stilte vullen de kamers, waar ik maandenlang rondzwerv,
Worden mijn vrienden in deze angstaanjagende gangen.
Het vuur dat in mij brandt, de droefheid die me volgt,
De dood die op me wacht, de zondige ziel bestaat niet meer.
Ad infinitum
Vergeet niet je kalmte te bewaren in tegenspoed,
Één zonnige dag zal alle zwarte dagen vergoeden,
Ellende is altijd de metgezel van de regenboog.
Ad vitam aeternam
De melodie die de wind maakt, met de as van de doden op de vensters,
Is muziek voor mijn zondige ziel die geen redding kent.
Veroordeeld om de dood te ontmoeten zonder mijn geliefde in de armen,
Sta ik in de donkere hal en zie hoe mijn ziel me verlaat.
Nu vul ik alleen met de zwarte rivier van tranen op mijn gezicht,
Bloed waarmee ik op de muren schrijf "waar ben je",
Toont me jou en je afscheid.
De ziel die ik kan voelen
En voor me zie langzaam weggaan,
Samen met de duisternis en stilte... blijf ik alleen.
Ad vitam aeternam