395px

De Hemel

Santa Sabina

El Cielo

Tengo un miedo que no sé nombrar
Ser la flor que regresa al suelo gris
No ser nada, hambre fugaz
que extinguirá la sed del sol

En un pozo de agua que llovió
veo el color del cielo que va a caer
Con mis manos lo sostendré
Conoceré su piel azul

Y tú ¿por qué te niegas a ver?
¿Por qué no me oyes gritar?
¿Es que no soy real?
¿Por qué prefieres verme morir
a verme tocar el sol
que me puede quemar?

Mi esperanza es como un cielo azul:
ilusión que se oculta por temor
El silencio le da calor
Nadie la ve quemándose

Duerme la luz sobre un cristal
que nadie puede ver
La invocará voz inmortal
que nadie puede oir

Esperanza
Un sol
Se va, se va

Caeré en ese pozo de luz,
Ya no tendré temor de ser una ilusión
Yo voy detrás del ardiente sol
No tengo nombre ni voz
Soy agua de su sed

Yo voy detrás del ardiente sol
la intensidad de su luz
incendio de mi fe
Yo soy el velo que va a caer
reflejo de un cielo azul
que nadie puede ver

De Hemel

Ik heb een angst die ik niet kan benoemen
Te zijn de bloem die terugkeert naar de grijze grond
Niets zijn, een vluchtige honger
Die de dorst van de zon zal blussen

In een waterput die heeft geregend
Zie ik de kleur van de hemel die gaat vallen
Met mijn handen zal ik het vasthouden
Ik zal zijn blauwe huid leren kennen

En jij, waarom weiger je te zien?
Waarom hoor je me niet schreeuwen?
Ben ik niet echt?
Waarom geef je er de voorkeur aan me te zien sterven
In plaats van me de zon te zien aanraken
Die me kan verbranden?

Mijn hoop is als een blauwe lucht:
Illusie die zich verbergt uit angst
De stilte geeft het warmte
Niemand ziet het branden

Het licht slaapt op een glas
Dat niemand kan zien
De onsterfelijke stem zal het oproepen
Die niemand kan horen

Hoop
Een zon
Verdwijnt, verdwijnt

Ik zal vallen in die put van licht,
Ik zal geen angst meer hebben om een illusie te zijn
Ik ga achter de brandende zon aan
Ik heb geen naam of stem
Ik ben water van zijn dorst

Ik ga achter de brandende zon aan
De intensiteit van zijn licht
De brand van mijn geloof
Ik ben het doek dat zal vallen
Reflectie van een blauwe hemel
Die niemand kan zien