Guardarme Una Sonrisa
Mi sonrisa está pintada en un cuadro de otros tiempos
No siento un lo siento y solo me lo invento
Cada error fue un nuevo intento y si no dije te amo
Es por temor a que se lo lleve el viento
Mientete todo lo que quiera sabes la verdad muy bien
Un tiro a la sien, dos nos unen, terceros joden
Metros de anden, el tren no volverá
Vaivén de las nubes el sol pronto se suicidará
Porque no existe suplicio eterno
Kilómetros de soledad, el llanto es tímido, al menos el mio interno
Pierdo más de lo que gano en ocasiones
Miradas visten de luto, sombras de recuerdos dan funciones
En un cielo, aunque yo tenga varios
La madrugada tan inspiradora como siempre
Ya no te imaginaré y algunos errores
Se solucionan solo eliminándolos
Tú me entiendes
Necesito dormir más, beber menos
Hablar conmigo mismo y entenderme sería bueno
Aquí siempre es de noche, cuando amanezca te busco
Luzco contracultura, quien es tu enfermedad será tu cura
Quedan pocas palabras que usar contigo
Odiar al tiempo porque se volvió enemigo
El cariño se da más a gusto cuando no hay testigos
Estoy de pasada, ¿vienes?, ¿no? Entonces solo sigo
Viajaré un rato por el surrealismo
Espejismos esfumados no fueron los mismos
No esperes nada de mi, de nada soy propietario
Silbo y mato el tiempo y el silencio es el mejor vocabulario
Guardame una sonrisa en el bolsillo del tiempo
Que me reanime en un momento futuro
De niño los oía, hoy yo creo los cuentos
Destruyo tu alma, pero luego la curo
Guardame una sonrisa en el bolsillo del tiempo
Que me reanime en un momento futuro
De niño los oía, hoy soy yo el que crea los cuentos
La seguridad vino sin seguro
Grafico de mundo desde la mirada de un perro viejo
Apático, adverso, indolente e insalubre
El misterio de tu sonrisa en la oscuridad
Al fotografiar sentimientos tu cámara a veces miente
Por ende, nada ni nadie es confiable
Amo la soledad que para otro es detestable
Se ríe sola y esta loca o tal vez tuvo un buen recuerdo
El mejor adjetivo es: Indefinible
Me distraigo fácilmente
Me preocupo y cuido de muchas personas aunque no lo diga
Esta inocencia inerte
No me permiten salir de algunos prejuicios
Que aun me fatigan y fustigan
La vida está llena de gente que la hace extraña
Las guadañas del reloj se acercan cada vez más a tu cuello
Se abrieron cuatro de siete sellos
Los libros no son míos, yo soy propiedad de ellos
¿Vinimos al mundo a vivir o a ser vividos?
Ellos solo piensan en lujos y en caros vestidos
Verde es el color preferido
Cruel eres tu con la naturaleza, no ella contigo
De nada sirve poner el dedo en la llaga
Si la herida ya está cicatrizada
Es como un parque de noche, en invierno
Mientras llueve sécate los ojos que a esas acuarelas
No les hace falta más agua
Amarle no es prohibirle algo por su bien
La realidad por aquí anda extraviada
Yo sonrió al ver infancias, envidio algunas
Pero no cambiaría la mía por nada
Si hoy no hay prisas
Olvidaste alguna experiencia que no pudiste vivir
Mías las tizas dibujando en calles siluetas
De alguien que nunca va a existir
Si hoy no hay prisas
Olvidaste alguna experiencia que no pudiste vivir
Mías las tizas dibujando en calles siluetas
De alguien que nunca va a existir
Guardame una sonrisa en el bolsillo del tiempo
Que me reanime en un momento futuro
De niño los oía, hoy yo creo los cuentos
Destruyo tu alma pero luego la curo
Guardame una sonrisa en el bolsillo del tiempo
Que me reanime en un momento futuro
De niño los oía, hoy soy yo el que crea los cuentos
La seguridad vino sin seguro
Bewaar Een Glimlach Voor Mij
Mijn glimlach is geschilderd op een doek uit andere tijden
Ik voel geen spijt en verzin het gewoon zelf
Elke fout was een nieuwe poging en als ik niet zei dat ik van je hou
Is het uit angst dat de wind het meeneemt
Lie tegen jezelf zoveel je wilt, je kent de waarheid goed
Een schot in de slaap, twee verenigen ons, drie verpesten het
Metres van het perron, de trein komt niet meer terug
De wolken deinen, de zon zal zich snel van het leven beroven
Want er bestaat geen eeuwige marteling
Kilometers van eenzaamheid, het huilen is timide, althans mijn binnenste
Ik verlies meer dan ik win soms
Blikken zijn in rouw gekleed, schaduwen van herinneringen geven voorstellingen
In een hemel, ook al heb ik er meerdere
De ochtend is altijd zo inspirerend
Ik zal je niet meer voorstellen en sommige fouten
Los je alleen op door ze te verwijderen
Jij begrijpt me
Ik moet meer slapen, minder drinken
Met mezelf praten en mezelf begrijpen zou goed zijn
Hier is het altijd nacht, als de ochtend aanbreekt zoek ik je
Ik zie er contracultuur uit, wie jouw ziekte is, zal jouw genezing zijn
Er zijn nog maar weinig woorden die ik met jou kan gebruiken
De tijd haten omdat het een vijand is geworden
Genegenheid voelt beter zonder getuigen
Ik ben op doorreis, kom je?, nee? Dan ga ik gewoon verder
Ik zal een tijdje reizen door het surrealisme
Vervagende luchtspiegels waren niet hetzelfde
Verwacht niets van mij, ik ben van niets eigenaar
Ik fluit en dood de tijd en de stilte is de beste woordenschat
Bewaar een glimlach in de zak van de tijd
Die me weer tot leven brengt in een toekomstig moment
Als kind hoorde ik ze, vandaag ben ik degene die de verhalen maakt
Ik vernietig je ziel, maar daarna genees ik het
Bewaar een glimlach in de zak van de tijd
Die me weer tot leven brengt in een toekomstig moment
Als kind hoorde ik ze, vandaag ben ik degene die de verhalen maakt
De zekerheid kwam zonder verzekering
Wereldkaart vanuit de blik van een oude hond
Apatisch, vijandig, ongevoelig en ongezond
Het mysterie van je glimlach in de duisternis
Bij het fotograferen van gevoelens liegt je camera soms
Daarom is niets en niemand te vertrouwen
Ik hou van de eenzaamheid die voor anderen verachtelijk is
Ze lacht alleen en is gek of misschien had ze een goede herinnering
Het beste bijvoeglijk naamwoord is: Ondefinieerbaar
Ik laat me gemakkelijk afleiden
Ik maak me zorgen en zorg voor veel mensen, ook al zeg ik het niet
Deze dode onschuld
Laat me niet ontsnappen aan sommige vooroordelen
Die me nog steeds vermoeien en straffen
Het leven zit vol mensen die het vreemd maken
De zeisen van de klok komen steeds dichter bij je nek
Vier van de zeven zegels zijn geopend
De boeken zijn niet van mij, ik ben van hen
Zijn we in de wereld gekomen om te leven of om geleefd te worden?
Zij denken alleen aan luxe en dure kleren
Groen is de favoriete kleur
Wreed ben jij voor de natuur, niet zij voor jou
Het heeft geen zin om de vinger op de zere plek te leggen
Als de wond al genezen is
Het is als een park 's nachts, in de winter
Terwijl het regent, droog je ogen, want die aquarellen
Hebben geen extra water nodig
Hem liefhebben is niet iets verbieden voor zijn eigen bestwil
De realiteit is hier verdwaald
Ik glimlach als ik kindertijd zie, ik benijd sommige
Maar ik zou de mijne voor niets willen ruilen
Als er vandaag geen haast is
Ben je een ervaring vergeten die je niet kon leven
Mijn krijtjes tekenen silhouetten op straten
Van iemand die nooit zal bestaan
Als er vandaag geen haast is
Ben je een ervaring vergeten die je niet kon leven
Mijn krijtjes tekenen silhouetten op straten
Van iemand die nooit zal bestaan
Bewaar een glimlach in de zak van de tijd
Die me weer tot leven brengt in een toekomstig moment
Als kind hoorde ik ze, vandaag ben ik degene die de verhalen maakt
Ik vernietig je ziel, maar daarna genees ik het
Bewaar een glimlach in de zak van de tijd
Die me weer tot leven brengt in een toekomstig moment
Als kind hoorde ik ze, vandaag ben ik degene die de verhalen maakt
De zekerheid kwam zonder verzekering