395px

Ing-maries Vals

Sara Parkman

Ing-maries Vals

Lavar tronar, skogen nynnar, myren har sin gång
Gruvor vilar, minnen sjunger, ekar året om
O allting ändras men platsen står
Ropar sorger som fanns igår
Åkrar torka o ängens sus
Skatten sinar och tiden viskar sin egen väg

Ladaladaj-da

I glimmerljusa sjöar
Vit, storstadsglitter, öar
Mellan mörka höga bergen efter djupa långa skräcken
Lyckan kommer lyckan går, jobben kommer o jobben går

I glimmerljusa sjöar
Vit, storstadsglitter, öar
Mellan mörka höga bergen efter djupa långa skräcken
Lyckan kommer lyckan går, jobben kommer o jobben går
Men vi förblir på jorden vår

Lamdadadadedudej-da

I glimmеrljusa sjöar
Vit, storstadsglitter, öar
Mellan mörka höga bergеn efter djupa långa skräcken
Lyckan kommer lyckan går, jobben kommer o jobben går

I glimmerljusa sjöar
Vit, storstadsglitter öar
Mellan mörka höga bergen efter djupa långa skräcken
Lyckan kommer lyckan går, jobben kommer o jobben går
Men vi förblir på jorden vår

Ing-maries Vals

Lawaai van de regen, het bos zingt, het moeras heeft zijn gang
Mijnbouw rust, herinneringen zingen, eiken het hele jaar door
O alles verandert maar de plek blijft staan
Roep de zorgen die er gisteren waren
Velden verdorren en de weide fluistert
De schat slinkt en de tijd fluistert zijn eigen pad

Ladaladaj-da

In glinsterende meren
Wit, grootstedelijk glitter, eilanden
Tussen donkere hoge bergen na diepe lange angsten
Geluk komt, geluk gaat, banen komen en banen gaan

In glinsterende meren
Wit, grootstedelijk glitter, eilanden
Tussen donkere hoge bergen na diepe lange angsten
Geluk komt, geluk gaat, banen komen en banen gaan
Maar wij blijven op onze aarde

Lamdadadadedudej-da

In glinsterende meren
Wit, grootstedelijk glitter, eilanden
Tussen donkere hoge bergen na diepe lange angsten
Geluk komt, geluk gaat, banen komen en banen gaan

In glinsterende meren
Wit, grootstedelijk glitter, eilanden
Tussen donkere hoge bergen na diepe lange angsten
Geluk komt, geluk gaat, banen komen en banen gaan
Maar wij blijven op onze aarde

Escrita por: Sara Parkman